Postgereformeerd

Meester, we weten dat u oprecht bent en dat u zich aan niemand iets gelegen laat liggen. U kijkt niemand naar de ogen, maar geeft in alle oprechtheid onderricht over de weg van God. Is het toegestaan belasting te betalen aan de keizer of niet? Moeten we betalen of niet?’Maar omdat hij hun huichelarij doorzag, antwoordde hij: ‘Waarom stelt u me op de proef? Laat me eens een geldstuk zien.’ Ze gaven hem een munt en hij vroeg hun: ‘Van wie is dit een afbeelding en van wie is het opschrift?’ ‘Van de keizer,’ antwoordden ze. Toen zei Jezus tegen hen: ‘Geef wat van de keizer is aan de keizer, en geef aan God wat God toebehoort.’ En ze waren met stomheid geslagen.

“Is de MKBA waar de PVV om vraagt nu geoorloofd of niet?” Is een MKBA in het algemeen geoorloofd of niet? Een MKBA is eigenlijk een altaar voor de mammon. We leggen leggen alles op het altaar en verbranden in aanbidding voor de schaarste. Of anders gezegd, we monetariseren alles in het streven naar winst maximalisatie.

Maar eerlijk gezegd weet ik geen andere manier, de afgod, de drijvende kracht achter onze maatschappij is de economie;  Zelfs Fairtrade en Ekokeur weten dat. Ook zij gebruiken de economische wetmatigheden die gebaseerd zijn op schaarste om een markt voor hun producten te scheppen. In hun geval producten die binnen het economische systeem meer ruimte geven voor gerechtigheid. Maar ook hier is gerechtigheid gemonetariseerd:  50 cent per pakje hagelslag. Is dat fout? Is het aan ons om het economisch systeem te destabiliseren of ineen te laten storten? Zoals ik twee week geleden op een T-shirt zag: “Erase the empire”?

Dezelfde vraag werd aan Jezus gesteld: dezelfde keuze uit twee kwaden. Jezus reageert op zijn geheel eigen wijze: Hij accepteert de vraag niet. Hij ontkent dat Zijn Koninkrijk van dezelfde orde is als de nationalistische droom van de Joden of het Romeinse keizerrijk.  Zowel de Joodse droom als het Romeinse rijk hebben geen hoop en geen toekomst. Het zijn verhalen die functioneren in een gebroken wereld, rammelende vertellingen vol dood en verderf. Ik twijfel nogal aan alle grote verhalen die de wereld beter willen maken, te vaak wordt de ene utopie ingewisseld voor de andere, de ene tiran vervangen door de andere. Ook Koning Jezus en Gods Koninkrijk hebben de neiging om in mensenhanden te vallen en dan wordt Jezus een satan en het Koninkrijk een hel. Volgens mij hebben we nauwelijks in de gaten hoe zo’n grote klootzakken we zelf zijn, die verrot we zelf zijn. Calvijn noemde het misschien wel totale verdorvenheid: We moeten gewoon accepteren dat het verlichtingsideaal van continue vooruitgang een grote leugen is. Erg veel christenen die ik hoor spreken over het Koninkrijk van God hoor ik in feite religieuze woorden geven aan hun eigen vooruitgangs idool: Als we allemaal goed doen(woorden, werken en wonderen!) dan zal het beter worden! Maar als de vooruitgang een leugen is dan  moeten we ook accepteren dat het Koninkrijk nooit in onze handen kan vallen zonder een hel te worden. Dat is voor mij ook een les uit deze woorden van Jezus; Zowel niet de Joodse droom als niet het Romeinse rijk. En volgens mij heeft Boele hierin een goed punt te pakken: Het Koninkrijk ontglipt je steeds weer, en dat is goed.

OK da’s mooi, welk systeem dan ook, het is rot, totaal verrot en zal nooit leiden tot het Koninkrijk van God, het zal nooit leiden tot herstel van Hemel en aarde. Dat geeft een stukje ontspanning én erg veel ruimte voor een eenvoudige en pragmatische insteek. Wij kunnen weinig meer dan kleine tekens van het Koninkrijk uitsnijden in onze wereld, tekens van hoop: iconen van de Eeuwige.

Maar dan zijn we er nog niet. Met de MKBA die ik deed konden we een afweging maken tussen belangen van de natuur, agrarische sector, gezondheid en leefbaarheid van het platteland.  Een afweging die breder was dan een puur economische. Boeren, burgers, natuurbeschermers en ambtenaren zaten om tafel en konden een gesprek voeren over hun droom voor Nederland in een aantal jaren, wat vinden we echt belangrijk? En zo kon de MKBA, het altaar van de mammon, nuttig ingezet worden. Vooral omdat we expliciet maakten dat een MKBA een altaar van de mammon is: Als je het Beest een naam geeft kun je het erover hebben. Zo konden we een miniscuul icoontje van het Koninkrijk laten zien, juist omdat het beest op het altaar lag te spartelen.

Gister stond in de telegraaf én Elsevier een artikel over de kosten van de allochtonen. De teneur is duidelijk: Mensen worden versimpeld tot economische eenheiden en vervolgens opgeofferd aan de macht van de afgunstige publieke opinie. Dit het logische gevolg is van de PVV die in de tweede kamer om een MKBA vraagt. Vanwege de politieke lading vindt ik het moreel laakbaar dat de PVV dit wil, verder is het des te erger omdat het PVV van haar democratisch recht gebruik maakt om dit af te dwingen. Als de tweede kamer iets vraagt dan MOET de regering antwoorden, een zeer kostbaar principe in een democratische rechtsstaat.  Nu de PVV dit heeft gevraagd lijkt het me goed om massief hierop in te gaan. Geen angsthazerij, geen vertraging maar met open vizier Geert door z’n blonde haren kroelen. Zo’n MKBA kost snel een half miljoen euro als het niet meer is. Vertel dit, wees open en ga het gesprek aan over alle aannames en rekenfactoren. Als we nu de angsthaas spelen dan wordt deze MKBA een altaar van de mammon, als we het spel goed spelen wordt het een vreugde feest. Een feest om een groot vuur, aan het spit hangt dan het varken (de monetarisering van de allochtoon)  en daarom heen bouwen we een groot multiculti feest.  Een herdenking dat te veel allochtonen buiten de poorten van NL zijn gekrepeerd, een feest om iedere vreemdeling die welkom is en een gebed om gerechtigheid en de hoop daarop.

Op verzoek van goedgelovig heb ik mijn posts over Geert Wilders en de biblebelt ingekort en aangescherpt tot een scherpe column.

De afgelopen weken heb ik met stijgende verbazing de christelijke media gelezen. Sinds de PVV het Europese Parlement binnen is gemarcheerd, staat de SGP bedremmeld te kijken hoe veel brave broeders opeens PVV stemmen. Tot overmaat van ramp mengen ook dominees zich in het debat en zij waarschuwen dat nog veel meer gelovigen Wilders zullen volgen. De angst droop van de kolommen af, angst dat nog meer gelovige zielen PVV zullen stemmen. En als je de vele comments op het internet moet geloven zal dat nog gebeuren ook. Zelden heb ik zoveel islamangst en vreemdelingenhaat geproefd van mensen die beweren christen te zijn. Ik geloof helemaal niks van een kloof tussen de politiek en de biblebelt; er is echt geen kloof tussen Den Haag en Barneveld.

Lees hier verder. Lees vooral de comments, ze zijn leerzaam.

Het ND heeft een mooi artikel van Rien van den Berg over veel meer dan alleen Geert Wilders.

Maar het antwoord op die vraag is eigenlijk tamelijk simpel. Want als je wilt weten hoe je Wilders de wind uit de zeilen haalt, moet je analyseren wat er in die zeilen blaast. Lucht. Dat klinkt goedkoper dan het bedoeld is. Wat is de basis voor het succes van Geert Wilders? De onvrede van veel mensen over hun eigen lege leven. (-) Mensen voelen die leegte en Wilders parasiteert erop. Door het gat in stand te houden, door eenzijdig te zeggen dat ‘zij aan onze ruimte zitten’.

Wilders vergroot de leegte door niet te komen met een goede analyse en een samenhangende visie. En hij heeft gelijk: hij moet de leegte voeden, hij moet wind zaaien, want zijn landstorm leeft ervan. De leegte ontstond door het wegvallen van de verhalen waarin de mensen leven konden. Natuurlijk is het verbazingwekkend dat jongeren op openbare scholen zo gretig zijn naar een verhaal vol moralisme, vol Bijbelse waarden. Maar hier ligt de sleutel.

Wilders moet niet in de eerste plaats bestreden worden in Den Haag, maar in Den Helder, Den Bosch en Ten Boer. En niet door Arie Slob, premier Balkenende, en vooral niet door het linkse liberalisme van Alexander Pechtold, dat goeddeels verantwoordelijk is voor de ontstane leegte. Door wie dan? Door mij, als ik op openbare scholen de ruimte krijg voor meer dan gedichten alleen. Door u, als u maandag naar het werk gaat en collega’s spreekt. Of op de markt een (on)bekende treft.”

Het lijkt erop dat hij ook de kant op gaat van het ineenstoren van de grote verhalen zoals ik recent op churchandpomo beweerde:

Geert is coming

The consensus of recent sociological research on the Dutch society presents a very mixed picture of a pleasant and wealthy country (although 8% cannot eat and live properly) with unhappy people. The economical situation did not improve this picture; it just added more fear and stress: There is an overall feeling that the fabric of society is dissolving. It is vital to understand that this feeling produces above all a blaming of  “the other”. Recent polls and voting for the EU parlement suggest that the public opinion is shifting in two directions, one pragmatic/individualist and one nationalist/xenofobic. Two directions that point away from the socialist/christian government that puts an emphasis on “playing your part”.

I believe the Dutch society is now experiencing the absence of its controling narrative: The narratives of the second half of the twentieth century were wounded by the turn of the century and finally died with the rise and murder on Pim Fortuyn (high profile politcian murdered by an animal rights terrorist) and the murder of Theo van Gogh (filmmaker murdered by a muslim terrorist). The recent economical crisis completes the picture by exposing our own greed behind consumerism. This may provide a explanation of the recent rise of the nationalist/populist politician Geert Wilders, who is unhappy with anybody exept himself: I feel he functions as an embodiement of a seizable part of the Dutch population.

Ergens vorig jaar heb ik Sam Lee ontmoet, een migranten pastor uit Diemen. Hij is onder de vele vrienden onderweg die ik de afglopen drie jaren heb gevonden een hele bijzondere. Zonder ook maar iets af te doen aan de enorme impact van al de mensen die in bij blogroll staan en de velen die geen blog hebben, heeft hij mij het meeste geleerd over gerechtigheid. Sam heeft gister een bijzondere NL post geschreven:

De ontwikkelingen in Nederland omtrent de Islam en de standpunten van de heer Wilders hieromtrent wekken een grote mate van bezorgdheid bij me op. Zijn woorden zullen wellicht klinken als muziek in de oren van velen; de Islam wordt in een negatieve context geplaatst en migranten, met name de moslims, hadden gisteren al het land uit moeten worden gezet. Uit talloze gesprekken met christenen in Nederland is mij gebleken dat een grote groep medegelovigen de heer Wilders steunt in zijn zogenoemde strijd tegen de Islam. Ik als christelijke leider, migrant, pastoor van een migranten kerk, socioloog en ten slotte een liefhebber van Nederland bevind mij als gevolg van deze recente ontwikkelingen in een frustrerende spanningsveld. Waar moet ik mijzelf nu plaatsen? In dit artikel wil ik mijn ideeën hierover met u delen.

Lees hier verder

Het schilderij waarvan in de header een detail staat is van Annibale Carraci, Domine quo vadis? uit 1602.  Volgens de traditie vluchtte Petrus de stad Rome uit tijdens de vervolgingen onder Nero. Onderweg ontmoette hij Jezus die met een kruis op z’n rug de andere kant op ging. En Petrus vroeg: “Heer, wat gaat u doen?” Waarop Jezus antwoordde “De stad in om in jou plaats voor de tweede keer gekruisigd te worden” Deze woorden deden Petrus besluiten om terug te keren en in Rome te blijven om uiteindelijk ook gekruisigd te worden. Afgelopen woensdag gebruikte ik het schilderij van Carraci als een illustratie van de navolging van Christus. Een navolging die ons de christelijke subcultuur(Jeruzalem) uitdrijft de wereld(Rome)  in: Onze roeping ligt in Rome en niet in Jeruzalem. De kruisiging bij Jeruzalem heeft al plaats gevonden.

Aan ons is de navolging in Rome, met het risico van kruisiging.  Het vreemde is dat ik niet leef met de angst van kruisiging in Rome, ik leef met de angst van kruisiging door Jeruzalem. Ik leef met de angst voor christenen.  Waar ben ik dan bang voor? Angst dat fondsen die ik voor ons project nodig denk te hebben niet komen, angst voor foute theologie, angst om goede vrienden kwijt te raken. Ik leef met de angst dat de diversiteit binnen Emerging/Missionair NL te groot wordt om de relaties instand te houden. Stuart sprak afgelopen woensdag over “affirm instead of critisize“, als ik leef uit angst voor kruisiging in Jeruzalem dan zie ik de christenen als vijand, de christelijke subcultuur als vijandelijk terrein en kan ik dus alleen maar kritiek leveren.

Nu doet die angst (de slechtste raadgever) iets heel bizars met mij: Ik verlang ernaar om in Rome te leven maar de angst voor de kruisiging door Jeruzalem drijft me terug naar Jeruzalem: Ik val terug op mijn bekende en overgeleverde patronen van theologisch gebaseerde scheidslijnen. Het ironische natuurlijk dat mijn verlangen naar het leven in Rome uiteindelijk niet geaccepteerd zal worden binnen de muren van Jeruzalem zodat mijn grootste angst toch weer werkelijkheid zal worden (tenzij ik verval tot een missionaire wannabe/zombie).

Gedreven door die angst en op weg naar Jeruzalem ontmoet ik Jezus en voor de zoveelste keer nodigt Hij me tot omkeren, metanoia, bekering, herörientatie op Hem en Zijn Koninkrijk. Als Paulus stort ik van mij emerging stokpaard en keer op blote voeten terug naar Rome. Onderweg komt ik een paar mede wandelaars tegen; Eline, Peter, Roos, Eef, Boele, Daniël, Sebastiaan, Jos, Jan, Ronald, Stefan, Johan, Charissa, Henk, Lindsey, Ro, Arthur, Kees en talloze anderen, in de verte zie ik ook een bont internationaal gezelschap. Allen zijn we opweg naar de poorten van Rome. In onze rugzakken zitten de stenen van Jeruzalem, onderweg bespreken we welke stenen ons hinderen in de navolging, we ruilen stenen en ontdekken onderweg nieuwe  stenen in het veld. Uiteindelijk hebben we allemaal een draagbare rugzak met een praktische lichtgewicht kampeer uitrusting waarmee we onderweg zijn.

Het beeld van een groep reizigers onderweg naar Rome spreekt me aan.  Ik zou het jammer vinden als de oude theologische scheidslijnen zoals ze gelden in Jeruzalem (orthodox/liberaal/charismatisch/baptist/gereformeerd/etc etc)  in missionair NL weer de boventoon gaan voeren. Ik weet donders goed dat er allerlei theologische verschillen zitten in de emerging/missionaire context van NL en menigeen draagt een rugzak met een uitrusting die fors anders is dan de mijne. Daar zit ik niet mee, mijn focus is Rome en niet Jeruzalem. Ik geloof stiekum dat als we in Rome zijn aangekomen deze stad ons allen zo sterk zal veranderen(en wij haar) dat we uiteindelijk verbaasd zullen staan. 

Er lopen niet zo veel Nederlanders bewust op de gemeentestichtende/missionaire/emerging weg naar Rome. Voor ieder van hen wil ik in de bres staan, voor hen opkomen en hen wil ik verdedingen of het nu tegen Rome is of tegen Jeruzalem, ieder van hen wil ik helpen als ze struikelen. Op hen wil ik vertrouwen. Ik ben het af en toe echt niet met ze eens maar ik wil luisteren naar ieder van hen en van hen leren, ik wil door hen gecorrigeerd kunnen worden én samen met hen een pilsje pakken. Met hén en vele anderen wil ik in Rome leven zoekend naar het Koninkrijk.

Op 2 april vieren Daniel (en z’n team), Martijn en ik ons feestje van het Koninkrijk.
Zenuwachtige schrijvers, trotse ouders, welluidende woorden van klinkende sprekers en uitgevers die geld willen verdienen. Ze zullen er allemaal zijn en we gaan er een gezellig feest van maken. Twee april wordt de dag van het goede nieuws: Het kost wat ploeteren en een beetje pionieren maar de ontdekking is de beloning; Het is echt mogelijk om contextueel te leven en te geloven. Het is als Rivella, een beetje vreemd maar wel heel erg lekker.

Op 3 april is het de dag van Otto en dat is de dag van het slechte nieuws dat ooit goed nieuws was: Honderd verhalen van pijn, verdriet, verwijdering en ongetwijfeld her en der een verhaal van godslasterlijk onrecht. Ik ken een aardig stapeltje post-geref/evang/pinkst/charism/refo gelovigen en -exgelovigen en daarom doe ik een voorspelling (zonder ‘ooit evangelisch’ te hebben gelezen): Gesloten dogmatisch geloof, machts misbruik, manipulatie, hypocrisie, ghetto vorming en dat alles in de naam van Christus ligt aan de basis van “ooit evangelisch“.

Maar er is nog iets waar ik bang voor ben. Op 2 april zullen de bobo’s van de christelijke cultuur acte de presence geven maar zullen ze er ook zijn op 3 april? En zullen ze “ooit evangelisch” recht in z’n ongetwijfeld gore gezicht durven zien? Ik denk van niet….. Zullen ze op 2 april lovende woorden spreken en op 3 april alles stevig bagataliseren? Ik denk van wel. (Als ik ongelijk heb zal ik ogenblikkelijk met excuses aanbieden, dan heb ik mij broeder (en zuster?) bobo’s te laag ingeschat.)

Achter ploeteren en pionieren ligt ooit evangelisch. Ik (en Martijn) ben er alleen niet helemaal aan onder door gegaan. Ploeteren en Pionieren is niet goed te begrijpen zonder ooit evangelisch; er is een reden waarom dit blog post-gereformeerd heet. Het goede nieuws van de ontdekking kwam pas na het slechte nieuws, ze horen bij elkaar. Koop en ervaar alle drie de boeken (dan zijn de uitgevers in iedergeval gelukkig)

Vorig weekend was het seminar met Carl Raschke, verschillenden van jullie hebben om een verslag gevraagd. De opnames van de seminar zijn te lang om de spanning vast te houden in een video of een mp3.

Wie de gedachtegang van Carl tijdens de seminar wil volgen moet eigenlijk gewoon GloboChrist kopen, z’n laatste boek. Next Reformation is handig maar niet noodzakelijk. Deze en gene heeft zelf ook al eea geschreven dat op het www beschikbaar is. De optelsom daarvan is uiteindelijk een hele goede weergave van de dag.

Vorige week schreef ik als eerste een post over Anne Frank anno 2009.

Gister zat ik tegenover een jonge vrouw uit Azie. In mijn gedachten noem ik haar naam zoals zij bekend bij en geliefd is door de Almachtige. Voor jullie heet ze Anne Frank.

Lees hier verder.

Rogier Bos schreef op z’n weblog:

Let me introduce you to a really interesting person. I met Sam today at a seminar that was held at his church (with author & philosopher Carl Raschke). Samuel Lee (pictured standing up) is an Iranian post-pentecostal pastor who leads a church of 70% Africans and 30% Asians in Amsterdam. He and I are the same age and grew up in the same part of Amsterdam, De Bijlmer (less than a kilometer from where we lived), but we did not know each other.

Lees hier verder.

Ook Sam Lee schreef op z’n blog erover:

Last week Saturday I had the privilege to host Carl Raschke at our place with wonderful friends of the emerging Network in the Netherlands. Before I come to the main subject, I have to admit that I am so honored to know the brothers and sisters of the emerging network in the Netherlands.

Lees hier verder.

Voor het Reformatorisch Dagblad kwam Klaas van der Zwaag die een vriendelijk stuk schreef over kerk en kweekgras.

De kerk lijkt meer op kweekgras, dat van binnenuit en ondergronds gevoed wordt, dan op een boom die zich hoog verheft. Hardnekkig kweekgras kan worden uitgetrokken, maar het blijft groeien, zegt prof. dr. Carl Raschke. „Waarom? Omdat het onderling vertakkingen heeft.”

Lees hier verder.

Het Friesch Dagblad vroeg mij om een stuk te schrijven: Onkruid van gerechtigheid.

Een kerk is niet bedoeld om zoveel mogelijk mensen te trekken. De kerk is ,,het onkruid van gerechtigheid. Onkruid dat onopvallend de wereld verandert.” Dat betoogde Carl Raschke, hoogleraar godsdienstwetenschappen, op een seminar van het Emerging Netwerk.

Lees hier verder.

Tenslotte zit ik nu nog een interview met Carl uit te werken dat in CVKoers gepubliceerd zal worden. Dat stuk houden jullie dus nog even te goed.

Het is zover! U allen bent welkom op 2 april in de Pelgrimsvaderskerk in Delfshaven. ArkMedia, Medema, Evangelische Alliantie en EmergingNetwerk organiseren een symposium over emerging church. Zie hier voor meer informatie.

Johan deed een magniefieke oproep, hier een eerste reactie. Afkomstig van de blog van een bijzondere vriend onderweg, Sam Lee:

Last week Sunday the first day of March, I was invited to a celebration meeting organized by African Roots Movements. This organization helps the African migrants in the Netherlands to stand up for their rights and mobilize themselves against racism, all kinds of injustice towards the migrants, specially towards the African community. The African Roots Movements is not a religious organization and it origin starts in USA.

Lees hier verder.

Komende weken gaan jullie hier naast posts over GloboChrist nog meer posts zien over Afria en buurtbemiddeling.

Gister zat ik tegenover een jonge vrouw uit Azie. In mijn gedachten noem ik haar naam zoals zij bekend bij en geliefd is door de Almachtige. Voor jullie heet ze Anne Frank.

Ze woont in een klein en duur, illegaal en kwetsbaar voor uitbuiting. Iedere morgen fietst ze snel over straat om ergens te werken in de huishouding, illegaal en rechteloos. Iedere avond fietst ze snel weer terug. Op straat is ze bang voor politie met hun ‘waakzaam en dienstbaar’ op de auto. Zij zal nooit 112 bellen want dat betekent uitzetting. Ze schrikt als de bel gaat, niemand bij haar in huis zal de deur opendoen, stel dat er een uniform aan de deur is. Zij leeft in het achterhuis van mijn vaderland.

Gisteren zat ik tegenover haar, diep nadenkend over globalisering en gerechtigheid. Woorden als rhizome, de-territorialisation, re-territorialisation, globalisation, friendship, politics, justice en deconstruction rolden vlotjes uit de mond van een fijne hooggeleerde vriend. Het was vortex van diepzinnige woorden die in mij hoofd ronddraaide om de te hete brij.

En dan is daar ‘Anne’, de vortex wordt een tornado die mijn ambtenaars bestaan omver dondert. Een tornado die de hete brij in mijn gezicht spat. Ik weet exact waarom ze geen verblijfsvergunning heeft, het Koninkrijk der Nederlanden heeft een wet die dat verbiedt, klaar en helder. Dezelfde wet die duizenden anderen in het achterhuis opsluit. Ik weet ook exact waarom ze welkom is in de gemeenschap van gelovigen waar ze nu deel van uitmaakt, ze is welkom in een ander Koninkrijk en geliefd door een andere Koning. Ook dat is klaar en helder. Voor die Koning van de Koningin zijn alle achterhuizen dus ook die anno 2009 onrecht en etaleren ze onze Nederlandse onmacht.