Postgereformeerd

Barack Obama heeft de nobelprijs van de vrede gekregen terwijl de nominatie termijn sloot luttele dagen na zijn inauguratie. De man heeft nog “niks” gedaan en toch krijgt hij de meest prestigieuze prijs op aarde, waarom? Wat mij betreft omdat hij (al is het een vreemd amalgaan van American Dream met Jezus) in een verhaal van hoop leeft. Hij heeft laten zien, alleen al door een zwarte president te zijn, dat hij bereid is de eerste te zijn die toenadering zoekt, hij heeft als eerste z’n hand uitgestoken naar de rest van de wereld. En eigenlijk vindt ik het belangrijkst dat de droom verteld en geleefd wordt.  Dan zien we wel of het daadwerkelijk tot vrede leidt (ik ben niet zo’n optimist).  Zelfs al wordt het in de komende 4-8 jaar geen vrede in het Midden Oosten en ontwikkelt Iran toch echt een atoom wapen, er zijn stappen gezet naar gerechtigheid in hoop op vrede.

Recent had ik buurtbemiddelingszaak 112 in Dordrecht, een standaard geval waarbij irritatie en non communicatie resulteerden in burenruzie. Bijzonder was dat de klagende partij gedurende de overlast periode, lijsten bijhieldt waarop ze noteerde welke overlast en tot hoe laat en dat een aantal maanden lang. Ik heb de lijsten gezien, naar mijn idee overlast van het type “Tja mevrouw u woont in een flat en dat ruikt u de joint van de onderbuurman wel eens.” Eigenlijk zeurde de mevrouw gewoon. Maar het bemiddelingsgesprek was bijzonder: Met mislukte falikant, waarom? Omdat de klagende partij bleef hameren op de overlast en totaal niet bereid was om ook maar te zoeken naar een constructieve oplossing voor beide partijen. De klagende partij bleef de vicieuze cirkel van het conflict maar opbouwen. Alle trucs faalden, de klager zat vast in de klacht. Ik ging depri naar huis, vooral omdat de houding van de klagende partij zo pijnlijk was. We kunnen ervoor kiezen om in ons eigen egocentrisch verhaal te leven én we kunnen een verhaal leven waarbij we openstaan voor de ander.

Vroeger heb ik nog wel eens God vergeving gevraagd voor alle zonden die ik deed zonder dat ik het wist. Ik maakte me namelijk zorgen dat er s’nachts mogelijk onvergeven zonden zouden achterblijven. Daaracht zat een beeld van God die zonde lijstje bijhoudt; een soort hemelse boekhouder die iedere avond na mijn avondgebed de balans opmaakte. Toen ik van bemiddelingsgesprek 112 terugfietste moest ik aan die hemelse boekhouder denken. En ik realiseerde me dat God geen klager is en Jezus niet de procesbegeleider van een bemiddelingsgesprek tussen God en mensen. God weigerde in de vicieuze cirkel van vervreemding te stappen. Hij is een god van hoop en herstel die in Jezus dát verhaal van hoop tot léven gewekt heeft. Een verhaal van vrede dat de prijs van onze daden van navolging waard is.

De nobelprijs voor de vrede toont een enorme lijst met namen, van grootse mensen en organisaties (die ook soms hele foute dingen  gedaan hebben) die uiteindelijk ervoor kozen om de vicieuze cirkel van hopeloos geweld en egocentrisme te verbreken:  Door hun hart en hand uit te steken naar de ander. Eindeloos veel anderen hebben dat ook gedaan en stierven anoniem zonder ooit deze lauwerkrans te dragen.  Deze twee dingen horen bij elkaar, enerzijds de hoop en anderzijds de wanhoop. En midden in die chaos loopt dan Jezus rondt;  Ooit als jood in het romeinse rijk nu nog steeds in zijn navolgers:  Ieder die hand en hart uitsteekt naar zijn naaste.

Voor een meerjarig schrijf project ben ik me nu aan het verdiepen in ongedocumenteerden, mensen handel, asiel zoekers, IND etc. etc. Zo las ik  op een website onderstaande tekst. 

Voor een goed verhaal dienen de personages een interne spanning te hebben, lees onderstaande tekst , probeer te reconstrueren wat er gebeurd is en voel de spanning  en de blunders van de mensen die in deze tekst een rol spelen. Proef ook de extreme spanning als (on)recht en mensen omschreven worden in juridische termen in een gebroken poging om recht te doen.

Eiser stelt dat er sprake is van bijzondere feiten en omstandigheden op grond waarvan verweerder tot opheffing van de ongewenstverklaring dient over te gaan. Uitzetting naar Iran leidt volgens eiser tot schending van artikel 3 EVRM. Eiser is in Iran ter dood veroordeeld wegens homoseksuele activiteiten. Verweerder heeft eiser ongewenst verklaard wegens veroordeling tot een gevangenisstraf van vier maanden. De rechtbank overweegt dat eiser sinds 1999 in Nederland verblijft. Zijn bezwaarschrift is door toedoen van VluchtelingenWerk te laat ingediend, waardoor hij is gedupeerd. VluchtelingenWerk neemt verantwoordelijk hiervoor. Dit blijkt uit een brief van 16 maart 2000. Gelet op verklaringen van eiser zelf, de gemachtigde van eiser en de door eiser overlegde vonnissen van de Iraanse rechtbank, acht de rechtbank voldoende aannemelijk dat er sprake is van homoseksualiteit. Bij de eerste asielaanvraag heeft geen nader gehoor plaatsgevonden en deze is vervolgens zonder rechtelijke toets verlopen. Onderzoek naar de vraag of de vriend van eiser is geëxecuteerd, heeft niet plaatsgevonden, terwijl voor verweerder die bewijstechnisch immer als de sterkere partij kan worden aangemerkt, in de rede had gelegen om dit te onderzoeken. Uit verklaringen van de pastoor blijkt dat eiser bekeerd is tot het christendom. De rechtbank verwijst naar de zaak Bahaddar (EHRM 19 februari 1998, JV 1998/45). Gelet op de feiten van deze zaak, tezamen en in onderling verband gezien, en op het absolute karakter van artikel 3 EVRM, heeft verweerder onvoldoende onderzocht of sprake is van bijzondere omstandigheden, die opheffing van de ongewenstverklaring rechtvaardigen, alsook onvoldoende gemotiveerd waarom van dergelijke omstandigheden geen sprake is. Beroep gegrond, vovo toegewezen. 

(vluchtweb week 37 rechtbank Utrecht AWB 08/31993 en 08/31995, 8.5.09)

Een aantal maanden gelden blogde ik over Gekke Geert en z’n PVV die een MKBA wilden van de allochtone Nederlander, zie hier, hier en hier. Gister heeft het kabinet gereageerd: We hebben geen huishoudboekje door dit soort zaken, en dat willen we ook helemaal niet! En O ja, we hebben nog wat cijfers voor u van het internet geplukt. Stiekum zie ik een stapeltje ambtenaren dat wikipedia doorzoeken of een kopje koffie halen bij het CBS en even langswippen bij een oude rot in het ambtelijke vak die ergens in z’n stapels papier nog wel een cijfertje voor je weet te vinden. De klus was stompzinnig geweest als het niet een kamer vraag was geweest, maar ja die zijn vaak…..

Volgens mij heeft dit VU kabinet de bijbel toch er maar eens op na geslagen:  Ik zie Davinci’s laatste avondmaal als beeld waarbij nu JP zich tijdens de kabinetsvaergadering naar André toebuigt en fluistert:

“Waar stond dat verhaal van Jezus ook alweer? Met dat geldstuk, God en Keizer.?”

“Marcus 12″,

“O ja, dat wist ik wel, dankje!” Om zich vervolgens tot vd Laan te richten:

“Eberhard, doe maar wat in Marcus 12 staat” En hij geeft hem Gerda’s beduimelde bijbeltje.

Eberhard bladert en leest even en kijktvervolgens  Gerda vragend aan.

Ze grinnikt en zegt:  ”Geef de idioot wat idioot is”

Meester, we weten dat u oprecht bent en dat u zich aan niemand iets gelegen laat liggen. U kijkt niemand naar de ogen, maar geeft in alle oprechtheid onderricht over de weg van God. Is het toegestaan belasting te betalen aan de keizer of niet? Moeten we betalen of niet?’Maar omdat hij hun huichelarij doorzag, antwoordde hij: ‘Waarom stelt u me op de proef? Laat me eens een geldstuk zien.’ Ze gaven hem een munt en hij vroeg hun: ‘Van wie is dit een afbeelding en van wie is het opschrift?’ ‘Van de keizer,’ antwoordden ze. Toen zei Jezus tegen hen: ‘Geef wat van de keizer is aan de keizer, en geef aan God wat God toebehoort.’ En ze waren met stomheid geslagen.

“Is de MKBA waar de PVV om vraagt nu geoorloofd of niet?” Is een MKBA in het algemeen geoorloofd of niet? Een MKBA is eigenlijk een altaar voor de mammon. We leggen leggen alles op het altaar en verbranden in aanbidding voor de schaarste. Of anders gezegd, we monetariseren alles in het streven naar winst maximalisatie.

Maar eerlijk gezegd weet ik geen andere manier, de afgod, de drijvende kracht achter onze maatschappij is de economie;  Zelfs Fairtrade en Ekokeur weten dat. Ook zij gebruiken de economische wetmatigheden die gebaseerd zijn op schaarste om een markt voor hun producten te scheppen. In hun geval producten die binnen het economische systeem meer ruimte geven voor gerechtigheid. Maar ook hier is gerechtigheid gemonetariseerd:  50 cent per pakje hagelslag. Is dat fout? Is het aan ons om het economisch systeem te destabiliseren of ineen te laten storten? Zoals ik twee week geleden op een T-shirt zag: “Erase the empire”?

Dezelfde vraag werd aan Jezus gesteld: dezelfde keuze uit twee kwaden. Jezus reageert op zijn geheel eigen wijze: Hij accepteert de vraag niet. Hij ontkent dat Zijn Koninkrijk van dezelfde orde is als de nationalistische droom van de Joden of het Romeinse keizerrijk.  Zowel de Joodse droom als het Romeinse rijk hebben geen hoop en geen toekomst. Het zijn verhalen die functioneren in een gebroken wereld, rammelende vertellingen vol dood en verderf. Ik twijfel nogal aan alle grote verhalen die de wereld beter willen maken, te vaak wordt de ene utopie ingewisseld voor de andere, de ene tiran vervangen door de andere. Ook Koning Jezus en Gods Koninkrijk hebben de neiging om in mensenhanden te vallen en dan wordt Jezus een satan en het Koninkrijk een hel. Volgens mij hebben we nauwelijks in de gaten hoe zo’n grote klootzakken we zelf zijn, die verrot we zelf zijn. Calvijn noemde het misschien wel totale verdorvenheid: We moeten gewoon accepteren dat het verlichtingsideaal van continue vooruitgang een grote leugen is. Erg veel christenen die ik hoor spreken over het Koninkrijk van God hoor ik in feite religieuze woorden geven aan hun eigen vooruitgangs idool: Als we allemaal goed doen(woorden, werken en wonderen!) dan zal het beter worden! Maar als de vooruitgang een leugen is dan  moeten we ook accepteren dat het Koninkrijk nooit in onze handen kan vallen zonder een hel te worden. Dat is voor mij ook een les uit deze woorden van Jezus; Zowel niet de Joodse droom als niet het Romeinse rijk. En volgens mij heeft Boele hierin een goed punt te pakken: Het Koninkrijk ontglipt je steeds weer, en dat is goed.

OK da’s mooi, welk systeem dan ook, het is rot, totaal verrot en zal nooit leiden tot het Koninkrijk van God, het zal nooit leiden tot herstel van Hemel en aarde. Dat geeft een stukje ontspanning én erg veel ruimte voor een eenvoudige en pragmatische insteek. Wij kunnen weinig meer dan kleine tekens van het Koninkrijk uitsnijden in onze wereld, tekens van hoop: iconen van de Eeuwige.

Maar dan zijn we er nog niet. Met de MKBA die ik deed konden we een afweging maken tussen belangen van de natuur, agrarische sector, gezondheid en leefbaarheid van het platteland.  Een afweging die breder was dan een puur economische. Boeren, burgers, natuurbeschermers en ambtenaren zaten om tafel en konden een gesprek voeren over hun droom voor Nederland in een aantal jaren, wat vinden we echt belangrijk? En zo kon de MKBA, het altaar van de mammon, nuttig ingezet worden. Vooral omdat we expliciet maakten dat een MKBA een altaar van de mammon is: Als je het Beest een naam geeft kun je het erover hebben. Zo konden we een miniscuul icoontje van het Koninkrijk laten zien, juist omdat het beest op het altaar lag te spartelen.

Gister stond in de telegraaf én Elsevier een artikel over de kosten van de allochtonen. De teneur is duidelijk: Mensen worden versimpeld tot economische eenheiden en vervolgens opgeofferd aan de macht van de afgunstige publieke opinie. Dit het logische gevolg is van de PVV die in de tweede kamer om een MKBA vraagt. Vanwege de politieke lading vindt ik het moreel laakbaar dat de PVV dit wil, verder is het des te erger omdat het PVV van haar democratisch recht gebruik maakt om dit af te dwingen. Als de tweede kamer iets vraagt dan MOET de regering antwoorden, een zeer kostbaar principe in een democratische rechtsstaat.  Nu de PVV dit heeft gevraagd lijkt het me goed om massief hierop in te gaan. Geen angsthazerij, geen vertraging maar met open vizier Geert door z’n blonde haren kroelen. Zo’n MKBA kost snel een half miljoen euro als het niet meer is. Vertel dit, wees open en ga het gesprek aan over alle aannames en rekenfactoren. Als we nu de angsthaas spelen dan wordt deze MKBA een altaar van de mammon, als we het spel goed spelen wordt het een vreugde feest. Een feest om een groot vuur, aan het spit hangt dan het varken (de monetarisering van de allochtoon)  en daarom heen bouwen we een groot multiculti feest.  Een herdenking dat te veel allochtonen buiten de poorten van NL zijn gekrepeerd, een feest om iedere vreemdeling die welkom is en een gebed om gerechtigheid en de hoop daarop.

In deze post ga ik verder in op de MKBA zoals de PVV wie laat doen door de Nederlandse regering.  In de vorige post heb ik eea gezged over deze politiek gezien “slimme” zet die ook nog wel eens een (voor de PVV) onaardig staartje zou kunnen hebben: Vooral als verschillende politieke partijen de harde en inhoudelijke dialoog met Geert cs. gaan voeren.

Ik had verwacht dat ik slechts nog een post nodig had maar het worden er twee, morgen de laatste dus.

In deze post eea over het monetariseren, of te wel het omzetten van politieke beslissingen of maatschappelijke ontwikkelingen in euro’s: Kosten of baten. Een voorbeeld uit de MKBA waar ik als projectleider bij betrokken was: De uitstoot van ammoniak in Nederland is veel te hoog (128 kton/jaar in 2010) terwijl de ecologisch veilige uitstoot ergens rond de 50 kton/jaar ligt. Stel in 2020 komt er een wet die zegt dat de uitstoot maximaal 100kton/jaar mag zijn. Dan ga je uitrekenen hoeveel al de maatregelen kosten (ander voer voor vee, andere stallen, luchtwassers, minder dieren etc. etc.). Al die maatregelen kosten geld dus een aantal boeren zal minder winstmaken of failliet gaan, tegelijk zal een aantal bedrijven dat luchtwassers produceert winst maken. Zo zijn er nog een heleboel andere effecten die je al dan niet meeneemt in de MKBA (dat maakt de discussie ook zo lastig). Maar alle effecten zijn uit te rekenen, of te wel om te zetten naar euro’s. Lagere ammoniak emissie levert betere natuur op, mooiere bossen en rijkere biodiversiteit. Tja, hoe bereken je dat? In waarde vermeerdering van huizen bij de natuurgebieden? Minder ziekte en meer geluk door mooiere wandel- en fietspaden? Dat is al vrij lastig en bijna niet te doen. De verbetering van natuur dankzij verlaging van de ammoniak emisie is bijna niet te monetariseren. Maar het is er wel en het is ook waardevol. Verlaging ammiak emissie levert ook verlaging fijnstof of en daarmee minder ziektes aan de luchtwegen. Hiervoor zijn, min of meer arbitraire maar wel door iedereen gebruikte, conversie factoren zodat we verlaging ammoniak kunnen vertalen in verlenging van levens. Verlenging van leven is wel te monetariseren en zo krijgen we opeens toch een bedrag in euro’s dat iets zegt over de welvaarts vermeerdering voor Nederland. Zo’n truck kun he ook uithalen met allochtonen. Maar wat is de waarde (in euro’s) van het feit dat ik nu kan genieten van Baklava, wat is de waarde van de veelkleurigheid van de winkelstraat, wat is de waarde van de omgang met mijn(van oorsprong allochtone) collega’s waardoor mijn wereld verrijkt wordt en ik mijzelf en mijn eigen cultuur beter leer kennen? Het rekenen aan werkloosheid, sociale voorzieningen, consumptie dankzij inkomen etc etc etc is allemaal te doen. Maar er is een onuitgesproken aanname in dit alles.

Net als bij mijn eigen MKBA kijk ik met een economische bril, ik “zie” alleen maar economische of te monetariseren dingen. Ik kan mooi proza verzinnen die dat alles nuanceert maar uiteindelijk doe ik alsof de wereld een economisch systeem is. En ik geloof dat de wereld geen economisch systeem is en tegelijkertijd zie ik in onze maatschappij geen andere mogelijkheid om beslissingen te nemen dan door middel van economische modellering.

De bijbeltekst die mij met betrekking tot de MKBA het meest blijft achtervolgen is deze (Marcus 12):

‘Meester, we weten dat u oprecht bent en dat u zich aan niemand iets gelegen laat liggen. U kijkt niemand naar de ogen, maar geeft in alle oprechtheid onderricht over de weg van God. Is het toegestaan belasting te betalen aan de keizer of niet? Moeten we betalen of niet?’ Maar omdat hij hun huichelarij doorzag, antwoordde hij: ‘Waarom stelt u me op de proef? Laat me eens een geldstuk zien.’ Ze gaven hem een munt en hij vroeg hun: ‘Van wie is dit een afbeelding en van wie is het opschrift?’ ‘Van de keizer,’ antwoordden ze. Toen zei Jezus tegen hen: ‘Geef wat van de keizer is aan de keizer, en geef aan God wat God toebehoort.’En ze waren met stomheid geslagen.

Ik ook.

Op verzoek van goedgelovig heb ik mijn posts over Geert Wilders en de biblebelt ingekort en aangescherpt tot een scherpe column.

De afgelopen weken heb ik met stijgende verbazing de christelijke media gelezen. Sinds de PVV het Europese Parlement binnen is gemarcheerd, staat de SGP bedremmeld te kijken hoe veel brave broeders opeens PVV stemmen. Tot overmaat van ramp mengen ook dominees zich in het debat en zij waarschuwen dat nog veel meer gelovigen Wilders zullen volgen. De angst droop van de kolommen af, angst dat nog meer gelovige zielen PVV zullen stemmen. En als je de vele comments op het internet moet geloven zal dat nog gebeuren ook. Zelden heb ik zoveel islamangst en vreemdelingenhaat geproefd van mensen die beweren christen te zijn. Ik geloof helemaal niks van een kloof tussen de politiek en de biblebelt; er is echt geen kloof tussen Den Haag en Barneveld.

Lees hier verder. Lees vooral de comments, ze zijn leerzaam.

Het eerste wat mij opviel toen ik ook eens buiten mijn GKV cultuurtje ging kijken (zo’n 20 jr geleden) waren de chiliastische theorieen en bedreigende complotten rondom de VN en de EU. Van huis uit ben ik opgevoed met een ontspannen versie van het cultuurmandaat; ”Maak er iets moois van” een positieve boodschap vol vertrouwen en energie. Vanuit die basishouding kon en kan ik erg weinig met allerlei angst genererende theologieen die hun eigen boze buitenwereld scheppen. De gereformeerde theologie van toen(die ik thuis meekreeg,  kerk was soms ander verhaal!!), waar ik me overigens nog steeds in thuis voel (maar alle gereformeerden beweren dat ze nog steeds gereformeerd zijn: Ik ben dus nog echt gereformeerd!), weerhield me ervan om een vijand beeld te ontwikkelen richting ieder die niet leefde binnen de gereformeerde subcultuur. Ik kende en begreep die ander niet maar angst voor de buitenwereld kan ik me niet meer herinneren. Ik heb vanuit dit startpunt ook met verbazing en forse ergernis zitten kijken naar al die christelijke angsthazerij rondom islam en onze blonde knuffel autochtoon: Het heeft iets ongelofelijks tegenstrijdigs: mensen die hun eeuwige zieleheil veilig weten in Jezus maken zich ernstige zorgen voor de dag van morgen ondanks alle wijze woorden die dezelfde Jezus daarover spreekt.

De focus van veel christelijk geloven is primair gericht op de rechtvaardiging tussen God en mens. Dit geldt, zeker in de dagelijkse praktijk, voor de gehele christelijke orthodoxie. Cru gezegd is, zeker in de praktijk, geloven verworden tot een contract met God (God aannemen in je hart of hoe je dat dan ook is geformuleert) waardoor je eeuwige heil gezekerd is. Ik geloof dat dit ten minste een enorme versmalling, op het idolate af, is van het verhaal zoals we dat vinden in de bijbel. Ik weet dat er allerlei theologische mitsen en maren te formuleren zijn waarom het toch niet allemaal zo ernstig is met die versmalling, dat de varianten van theologie in de biblebelt ook echt wel verder kijken. Maar vooralsnog meen ik, gezien de preken, publicaties, belijdenissen en onderwerpen waarover men wil knokken, een te smal evangelie te bespeuren. Een evangelie dat het primaat legt bij verlossing van de ziel door Jezus en de rest zijn dan plugins en addons op dit centrale thema. Ik geloof dat dit een kleinerend geloof in Jezus is: Jezus wordt een kleine verlosser gemaakt, een klein evangelie om in de hemel te komen. Jezus leven heeft dan opeens weinig betekenis voor de aarde en haar onrecht, Jezus is als het ware terug gestuurd naar de hemel.

Al lezend op het internet en in de kranten over christelijke support voor Wilders bevreemde het mij dat God er nauwelijks aan te pas komt. Dat leverde mij de gedachte op: Kan het zijn dat, omdat we in feite een klein evangelie leven van een Jezus die je naar de hemel helpt we daardoor voor de aarde een andere verlosser nodig hebben? Nu Ouweneel, Knevel en Rouvoet niet meer voldoen is mogelijk Wilders in voor de functie. Hij spreekt goed tot het hart en de emotie van mensen die verlangen naar de terugkeer van de joodschristelijke traditie. Voor sommige mensen, zo krijg ik het idee, lijkt het echt alsof de de Islamieten al bij de Hollandse waterlinie staan. Wie zal ons redden? De facto geeft onze theologie geen uitkomst in dezen omdat Jezus als Messias een rol heeft om in de hemel te komen, maar de Islamieten staan NU voor de poort! Althans zo ervaart men het. Het geloof van de biblebelt, zou dat zo geseculariseerd kunnen zijn dat het z’n werking op aarde in het publieke domein is verloren? Een prive zaak geworden?

Wilders kraamt volgens mij vooral baarlijke nonsense uit een verkondigd eindeloze hoeveelheden feitelijke onjuistheden maar daartegenin gaan heeft geen zin, zoals ik gister al aangaf ontwijkt Wilders (en gezien de discussies veel christelijke supporters van hem) het debat erover. Er wordt een hele grote trom geroerd maar de essentie van zo’n trom is dat hij leeg is. Jonathan formuleerde dat in een eerdere comment heel scherp: waarmee kunnen we leegte dan vullen? Wilders kan alleen maar de ongekroonde messias worden van de biblebelt als wij de Messias verbannen naar de hemel en als zijn volgelingen Hem dan volgen naar de christelijke subcultuur: de aardse parodie van de hemel. Het zou de Barneveldse variant zijn van “God is dood…”.

Ik vind het nog steeds verbijsterend dat in alle discussies die ik gezien heb de bijbel gesloten blijft, kennelijk is die ook de hemel in gesmeten. Zoals Paul gister in een comment scherp formuleerde ga eens zoeken naar “vreemdeling” in de bijbel, doe dat boek nou eens open en luister:

“Jullie zijn door mijn Vader gezegend, kom en neem deel aan het koninkrijk dat al sinds de grondvesting van de wereld voor jullie bestemd is. Want ik had honger en jullie gaven mij te eten, ik had dorst en jullie gaven mij te drinken. Ik was een vreemdeling, en jullie namen mij op, ik was naakt, en jullie kleedden mij. Ik was ziek en jullie bezochten mij, ik zat gevangen en jullie kwamen naar mij toe.”  Dan zullen de rechtvaardigen hem antwoorden: “Heer, wanneer hebben wij u hongerig gezien en te eten gegeven, of dorstig en u te drinken gegeven? Wanneer hebben wij u als vreemdeling gezien en opgenomen, u naakt gezien en gekleed? Wanneer hebben wij gezien dat u ziek was of in de gevangenis zat en zijn we naar u toe gekomen?” En de koning zal hun antwoorden: “Ik verzeker jullie: alles wat jullie gedaan hebben voor een van de onaanzienlijksten van mijn broeders of zusters, dat hebben jullie voor mij gedaan.”

Het ND heeft een mooi artikel van Rien van den Berg over veel meer dan alleen Geert Wilders.

Maar het antwoord op die vraag is eigenlijk tamelijk simpel. Want als je wilt weten hoe je Wilders de wind uit de zeilen haalt, moet je analyseren wat er in die zeilen blaast. Lucht. Dat klinkt goedkoper dan het bedoeld is. Wat is de basis voor het succes van Geert Wilders? De onvrede van veel mensen over hun eigen lege leven. (-) Mensen voelen die leegte en Wilders parasiteert erop. Door het gat in stand te houden, door eenzijdig te zeggen dat ‘zij aan onze ruimte zitten’.

Wilders vergroot de leegte door niet te komen met een goede analyse en een samenhangende visie. En hij heeft gelijk: hij moet de leegte voeden, hij moet wind zaaien, want zijn landstorm leeft ervan. De leegte ontstond door het wegvallen van de verhalen waarin de mensen leven konden. Natuurlijk is het verbazingwekkend dat jongeren op openbare scholen zo gretig zijn naar een verhaal vol moralisme, vol Bijbelse waarden. Maar hier ligt de sleutel.

Wilders moet niet in de eerste plaats bestreden worden in Den Haag, maar in Den Helder, Den Bosch en Ten Boer. En niet door Arie Slob, premier Balkenende, en vooral niet door het linkse liberalisme van Alexander Pechtold, dat goeddeels verantwoordelijk is voor de ontstane leegte. Door wie dan? Door mij, als ik op openbare scholen de ruimte krijg voor meer dan gedichten alleen. Door u, als u maandag naar het werk gaat en collega’s spreekt. Of op de markt een (on)bekende treft.”

Het lijkt erop dat hij ook de kant op gaat van het ineenstoren van de grote verhalen zoals ik recent op churchandpomo beweerde:

Geert is coming

The consensus of recent sociological research on the Dutch society presents a very mixed picture of a pleasant and wealthy country (although 8% cannot eat and live properly) with unhappy people. The economical situation did not improve this picture; it just added more fear and stress: There is an overall feeling that the fabric of society is dissolving. It is vital to understand that this feeling produces above all a blaming of  “the other”. Recent polls and voting for the EU parlement suggest that the public opinion is shifting in two directions, one pragmatic/individualist and one nationalist/xenofobic. Two directions that point away from the socialist/christian government that puts an emphasis on “playing your part”.

I believe the Dutch society is now experiencing the absence of its controling narrative: The narratives of the second half of the twentieth century were wounded by the turn of the century and finally died with the rise and murder on Pim Fortuyn (high profile politcian murdered by an animal rights terrorist) and the murder of Theo van Gogh (filmmaker murdered by a muslim terrorist). The recent economical crisis completes the picture by exposing our own greed behind consumerism. This may provide a explanation of the recent rise of the nationalist/populist politician Geert Wilders, who is unhappy with anybody exept himself: I feel he functions as an embodiement of a seizable part of the Dutch population.

Ergens vorig jaar heb ik Sam Lee ontmoet, een migranten pastor uit Diemen. Hij is onder de vele vrienden onderweg die ik de afglopen drie jaren heb gevonden een hele bijzondere. Zonder ook maar iets af te doen aan de enorme impact van al de mensen die in bij blogroll staan en de velen die geen blog hebben, heeft hij mij het meeste geleerd over gerechtigheid. Sam heeft gister een bijzondere NL post geschreven:

De ontwikkelingen in Nederland omtrent de Islam en de standpunten van de heer Wilders hieromtrent wekken een grote mate van bezorgdheid bij me op. Zijn woorden zullen wellicht klinken als muziek in de oren van velen; de Islam wordt in een negatieve context geplaatst en migranten, met name de moslims, hadden gisteren al het land uit moeten worden gezet. Uit talloze gesprekken met christenen in Nederland is mij gebleken dat een grote groep medegelovigen de heer Wilders steunt in zijn zogenoemde strijd tegen de Islam. Ik als christelijke leider, migrant, pastoor van een migranten kerk, socioloog en ten slotte een liefhebber van Nederland bevind mij als gevolg van deze recente ontwikkelingen in een frustrerende spanningsveld. Waar moet ik mijzelf nu plaatsen? In dit artikel wil ik mijn ideeën hierover met u delen.

Lees hier verder

Het schilderij waarvan in de header een detail staat is van Annibale Carraci, Domine quo vadis? uit 1602.  Volgens de traditie vluchtte Petrus de stad Rome uit tijdens de vervolgingen onder Nero. Onderweg ontmoette hij Jezus die met een kruis op z’n rug de andere kant op ging. En Petrus vroeg: “Heer, wat gaat u doen?” Waarop Jezus antwoordde “De stad in om in jou plaats voor de tweede keer gekruisigd te worden” Deze woorden deden Petrus besluiten om terug te keren en in Rome te blijven om uiteindelijk ook gekruisigd te worden. Afgelopen woensdag gebruikte ik het schilderij van Carraci als een illustratie van de navolging van Christus. Een navolging die ons de christelijke subcultuur(Jeruzalem) uitdrijft de wereld(Rome)  in: Onze roeping ligt in Rome en niet in Jeruzalem. De kruisiging bij Jeruzalem heeft al plaats gevonden.

Aan ons is de navolging in Rome, met het risico van kruisiging.  Het vreemde is dat ik niet leef met de angst van kruisiging in Rome, ik leef met de angst van kruisiging door Jeruzalem. Ik leef met de angst voor christenen.  Waar ben ik dan bang voor? Angst dat fondsen die ik voor ons project nodig denk te hebben niet komen, angst voor foute theologie, angst om goede vrienden kwijt te raken. Ik leef met de angst dat de diversiteit binnen Emerging/Missionair NL te groot wordt om de relaties instand te houden. Stuart sprak afgelopen woensdag over “affirm instead of critisize“, als ik leef uit angst voor kruisiging in Jeruzalem dan zie ik de christenen als vijand, de christelijke subcultuur als vijandelijk terrein en kan ik dus alleen maar kritiek leveren.

Nu doet die angst (de slechtste raadgever) iets heel bizars met mij: Ik verlang ernaar om in Rome te leven maar de angst voor de kruisiging door Jeruzalem drijft me terug naar Jeruzalem: Ik val terug op mijn bekende en overgeleverde patronen van theologisch gebaseerde scheidslijnen. Het ironische natuurlijk dat mijn verlangen naar het leven in Rome uiteindelijk niet geaccepteerd zal worden binnen de muren van Jeruzalem zodat mijn grootste angst toch weer werkelijkheid zal worden (tenzij ik verval tot een missionaire wannabe/zombie).

Gedreven door die angst en op weg naar Jeruzalem ontmoet ik Jezus en voor de zoveelste keer nodigt Hij me tot omkeren, metanoia, bekering, herörientatie op Hem en Zijn Koninkrijk. Als Paulus stort ik van mij emerging stokpaard en keer op blote voeten terug naar Rome. Onderweg komt ik een paar mede wandelaars tegen; Eline, Peter, Roos, Eef, Boele, Daniël, Sebastiaan, Jos, Jan, Ronald, Stefan, Johan, Charissa, Henk, Lindsey, Ro, Arthur, Kees en talloze anderen, in de verte zie ik ook een bont internationaal gezelschap. Allen zijn we opweg naar de poorten van Rome. In onze rugzakken zitten de stenen van Jeruzalem, onderweg bespreken we welke stenen ons hinderen in de navolging, we ruilen stenen en ontdekken onderweg nieuwe  stenen in het veld. Uiteindelijk hebben we allemaal een draagbare rugzak met een praktische lichtgewicht kampeer uitrusting waarmee we onderweg zijn.

Het beeld van een groep reizigers onderweg naar Rome spreekt me aan.  Ik zou het jammer vinden als de oude theologische scheidslijnen zoals ze gelden in Jeruzalem (orthodox/liberaal/charismatisch/baptist/gereformeerd/etc etc)  in missionair NL weer de boventoon gaan voeren. Ik weet donders goed dat er allerlei theologische verschillen zitten in de emerging/missionaire context van NL en menigeen draagt een rugzak met een uitrusting die fors anders is dan de mijne. Daar zit ik niet mee, mijn focus is Rome en niet Jeruzalem. Ik geloof stiekum dat als we in Rome zijn aangekomen deze stad ons allen zo sterk zal veranderen(en wij haar) dat we uiteindelijk verbaasd zullen staan. 

Er lopen niet zo veel Nederlanders bewust op de gemeentestichtende/missionaire/emerging weg naar Rome. Voor ieder van hen wil ik in de bres staan, voor hen opkomen en hen wil ik verdedingen of het nu tegen Rome is of tegen Jeruzalem, ieder van hen wil ik helpen als ze struikelen. Op hen wil ik vertrouwen. Ik ben het af en toe echt niet met ze eens maar ik wil luisteren naar ieder van hen en van hen leren, ik wil door hen gecorrigeerd kunnen worden én samen met hen een pilsje pakken. Met hén en vele anderen wil ik in Rome leven zoekend naar het Koninkrijk.