Postgereformeerd

Een twitter search op #SGP is leerzaam. Eindelijk weer eens een leuk en daarom chaotisch debat.

Dat deze uitspraak van de Hoge raad niks oplost spreekt bijna voorzich, wat moet je hier nu praktisch mee? Na een vrij positieve blik in mijn vorige post over de uitspraak nu eens een andere blik.  Het gesprek gaat zo snel dat deze post nu al eruit gooi (ipv morgen).

Wat ik bijzonder vindt is dat een rechter gedwongen werd te kiezen en uiteindelijk gekozen heeft tussen twee goden.  Zowel de principes der libertijnen als de principes der bevindelijken zijn volgens mij religieus: De mening/geloof of God er al dan niet is  en de interpretatie daarvan in dagelijks leven zijn in beide gevallen van theologische orde en met maatschappelijke consequenties. We hebben hier twee goden in één maatschappij die elkaar uitsluiten. (Voeg Allah en z’n profeet toe en we hebben zowaar een theologisch trio een soort drieëenheid dus.)

En nu heeft een rechter gesproken op basis van een wet die voortkomt uit  de jaren zestig. De rechter heeft geïnterpreteerd en in de uitspraak wint de libertijnse god.  Niet verwonderlijk overigens, de het humanistisch denken is gewoon weg dé dominante factor in onze samenleving. De theocratie van het humanisme wint van de theocratie der bevindelijken. De huidige uitspraak lijkt mij de logische gezien de ideologie/theologie achter het VN verdrag.

Nu stel ik als eerste voor dat we richting de rechter zwijgen. In een rechtsstaat heeft de rechter het laatste woord!

Democratie is, wat mij betreft het debat over “het goede leven” (Erik Borgman) in een gestructureeerde vorm.  Wat er nu is gebeurd is wel spijtig en slecht voor dit debat, het wordt namelijk doodgeslagen omdat één stem niet meer gehoord mag worden.  Een stem die  weinig meer dan “vreemd, ouderwets en ongepast” gevonden werd, niet schadelijk voor het debat an sich. In tegendeel bijna, rare eenden in de bijt helpen altijd om een goed gesprek op poten te zetten, dit wordt vandaag maar weer eens bewezen.

Ik wil ook ff duiden dat ook de christenen in het algemeen toch een vorm van  “koekje van eigen deeg” gepresenteerd krijgen:  Toen de protestanten de baas waren in ons goede vaderland was de katholiek en de atheïst ook nogal eens minder gewaardeerd. Ik ben bang dat menig protestant zich gedroeg als een PVVer (helaas doen sommigen dat nog steeds…). En de SGP zelfs heeft de theocratie in haar beginselen staan.

En nu? Hoe krijgen we dat debat weer in mooi chaotisch vaarwater waar alle goden of ze nu van atheïstische, christelijke of islamitische afkomst zijn,  gepassioneerd hun verhaal kunnen doen via hun volgelingen. Dat is de spannende vraag.  De SGP kan nu reageren maar de regering ook. De regering kan dwang gaan uitoefenen op de SGP, dat lijkt me een heel dom idee en zou ook nog wel eens tot spannende rechtszaken kunnen leiden waar niemand op zit te wachten. We kunnen ook eens een goed debat aan gaan met elkaar over democratie. Hoe regelen we dat nu er meerdere goden, volgelingen en grote verhalen in onze polder wonen. Hoe regelen we dat debat zonder dat één god de baas kan spelen.

In deze post ga ik verder in op de MKBA zoals de PVV wie laat doen door de Nederlandse regering.  In de vorige post heb ik eea gezged over deze politiek gezien “slimme” zet die ook nog wel eens een (voor de PVV) onaardig staartje zou kunnen hebben: Vooral als verschillende politieke partijen de harde en inhoudelijke dialoog met Geert cs. gaan voeren.

Ik had verwacht dat ik slechts nog een post nodig had maar het worden er twee, morgen de laatste dus.

In deze post eea over het monetariseren, of te wel het omzetten van politieke beslissingen of maatschappelijke ontwikkelingen in euro’s: Kosten of baten. Een voorbeeld uit de MKBA waar ik als projectleider bij betrokken was: De uitstoot van ammoniak in Nederland is veel te hoog (128 kton/jaar in 2010) terwijl de ecologisch veilige uitstoot ergens rond de 50 kton/jaar ligt. Stel in 2020 komt er een wet die zegt dat de uitstoot maximaal 100kton/jaar mag zijn. Dan ga je uitrekenen hoeveel al de maatregelen kosten (ander voer voor vee, andere stallen, luchtwassers, minder dieren etc. etc.). Al die maatregelen kosten geld dus een aantal boeren zal minder winstmaken of failliet gaan, tegelijk zal een aantal bedrijven dat luchtwassers produceert winst maken. Zo zijn er nog een heleboel andere effecten die je al dan niet meeneemt in de MKBA (dat maakt de discussie ook zo lastig). Maar alle effecten zijn uit te rekenen, of te wel om te zetten naar euro’s. Lagere ammoniak emissie levert betere natuur op, mooiere bossen en rijkere biodiversiteit. Tja, hoe bereken je dat? In waarde vermeerdering van huizen bij de natuurgebieden? Minder ziekte en meer geluk door mooiere wandel- en fietspaden? Dat is al vrij lastig en bijna niet te doen. De verbetering van natuur dankzij verlaging van de ammoniak emisie is bijna niet te monetariseren. Maar het is er wel en het is ook waardevol. Verlaging ammiak emissie levert ook verlaging fijnstof of en daarmee minder ziektes aan de luchtwegen. Hiervoor zijn, min of meer arbitraire maar wel door iedereen gebruikte, conversie factoren zodat we verlaging ammoniak kunnen vertalen in verlenging van levens. Verlenging van leven is wel te monetariseren en zo krijgen we opeens toch een bedrag in euro’s dat iets zegt over de welvaarts vermeerdering voor Nederland. Zo’n truck kun he ook uithalen met allochtonen. Maar wat is de waarde (in euro’s) van het feit dat ik nu kan genieten van Baklava, wat is de waarde van de veelkleurigheid van de winkelstraat, wat is de waarde van de omgang met mijn(van oorsprong allochtone) collega’s waardoor mijn wereld verrijkt wordt en ik mijzelf en mijn eigen cultuur beter leer kennen? Het rekenen aan werkloosheid, sociale voorzieningen, consumptie dankzij inkomen etc etc etc is allemaal te doen. Maar er is een onuitgesproken aanname in dit alles.

Net als bij mijn eigen MKBA kijk ik met een economische bril, ik “zie” alleen maar economische of te monetariseren dingen. Ik kan mooi proza verzinnen die dat alles nuanceert maar uiteindelijk doe ik alsof de wereld een economisch systeem is. En ik geloof dat de wereld geen economisch systeem is en tegelijkertijd zie ik in onze maatschappij geen andere mogelijkheid om beslissingen te nemen dan door middel van economische modellering.

De bijbeltekst die mij met betrekking tot de MKBA het meest blijft achtervolgen is deze (Marcus 12):

‘Meester, we weten dat u oprecht bent en dat u zich aan niemand iets gelegen laat liggen. U kijkt niemand naar de ogen, maar geeft in alle oprechtheid onderricht over de weg van God. Is het toegestaan belasting te betalen aan de keizer of niet? Moeten we betalen of niet?’ Maar omdat hij hun huichelarij doorzag, antwoordde hij: ‘Waarom stelt u me op de proef? Laat me eens een geldstuk zien.’ Ze gaven hem een munt en hij vroeg hun: ‘Van wie is dit een afbeelding en van wie is het opschrift?’ ‘Van de keizer,’ antwoordden ze. Toen zei Jezus tegen hen: ‘Geef wat van de keizer is aan de keizer, en geef aan God wat God toebehoort.’En ze waren met stomheid geslagen.

Ik ook.

De PVV heeft weer eens iets nieuws voor de komkommertijd verzonnen: “Kabinet mogen we de rekening van de allochtonen aub?”. De PVV wil een MKBA zien, een maatschappelijke kosten-baten analyse.

Leuk speeltje zo’n MKBA, zelf heb ik ooit eens leiding gegeven aan het schrijven van zo’n ding. Het ging over ammoniak emissies in verband met nieuwe Europese regelgeving in 2020. (Het ding is al weer helemaal verouderd dankzij de economische crisis maar dat ter zijde. )

Een MKBA is een vreemd instrument, je doet een heleboel aannames (= gezond verstand plus fantasie met een schuine blik op wetenschappelijke gegevens) en dan stop je dat allemaal in een  rekenmodelletje en dan komt er een getal uit. Wat zegt dat getal? helemaal niks! Je hebt de complexe en gore werkelijkheid platgeslagen tot een rekenformule en daarvan zeg je dan “het zo is!”.

Die aannames doe je naar eer en geweten: Je luistert naar het maatschappelijke middenveld, je luistert naar wetenschappers en vervolgens neem je een besluit en zet je de rekenmeesters aan het werk. MKBA’s worden voor allerlei doelen gemaakt: Betuwelijn, basis verzekering, kustverdediging, natuurbehoud, bomen in de stad, wandelpaden in de Alblasserwaard etc etc etc.

De uitkomst van een MKBA is vooral een verhaal: als we dit vinden, als we dat vinden, als, als, als, als dan volgt volgens deze en deze en deze berekening een rijtje kosten én een rijtje baten. De som van die rijtjes doet er niet zo veel toe. Het wordt dus spannend om eerlijke, wijze en ook slimme aannames te doen (gelukkig zijn de meeste Haagse ambtenaren PVV haters). En dat is nog helemaal niet zo simpel. Een poos geleden was ik zijdelings betrokken bij een MKBA studie die een zeer ‘ongewenst’ resultaat gaf, precies waar men NIET op zat te wachten.  Een uitkomst die ik de PVV van harte toe wens.

De vraag van de PVV is zowel duivels als slim.  Slim omdat we gedurende het komend jaar verzekerd zijn van maandelijkse krantenkoppen die impliceren dat allochtonen vooral geld kosten. Duivels omdat het een ultieme manier is om de maatschappelijke opinie in de tijd van een economische crisis te bespelen en vooral bang te maken.  En angst is de ziel van PVV en haar aanhangers.

Morgen een post over het principiële punt van de MKBA: Mag je überhaupt de werkelijkheid weergeven in een economisch model en op basis van dat model besluiten nemen over de werkelijkheid?

Het ND heeft een mooi artikel van Rien van den Berg over veel meer dan alleen Geert Wilders.

Maar het antwoord op die vraag is eigenlijk tamelijk simpel. Want als je wilt weten hoe je Wilders de wind uit de zeilen haalt, moet je analyseren wat er in die zeilen blaast. Lucht. Dat klinkt goedkoper dan het bedoeld is. Wat is de basis voor het succes van Geert Wilders? De onvrede van veel mensen over hun eigen lege leven. (-) Mensen voelen die leegte en Wilders parasiteert erop. Door het gat in stand te houden, door eenzijdig te zeggen dat ‘zij aan onze ruimte zitten’.

Wilders vergroot de leegte door niet te komen met een goede analyse en een samenhangende visie. En hij heeft gelijk: hij moet de leegte voeden, hij moet wind zaaien, want zijn landstorm leeft ervan. De leegte ontstond door het wegvallen van de verhalen waarin de mensen leven konden. Natuurlijk is het verbazingwekkend dat jongeren op openbare scholen zo gretig zijn naar een verhaal vol moralisme, vol Bijbelse waarden. Maar hier ligt de sleutel.

Wilders moet niet in de eerste plaats bestreden worden in Den Haag, maar in Den Helder, Den Bosch en Ten Boer. En niet door Arie Slob, premier Balkenende, en vooral niet door het linkse liberalisme van Alexander Pechtold, dat goeddeels verantwoordelijk is voor de ontstane leegte. Door wie dan? Door mij, als ik op openbare scholen de ruimte krijg voor meer dan gedichten alleen. Door u, als u maandag naar het werk gaat en collega’s spreekt. Of op de markt een (on)bekende treft.”

Het lijkt erop dat hij ook de kant op gaat van het ineenstoren van de grote verhalen zoals ik recent op churchandpomo beweerde:

Geert is coming

The consensus of recent sociological research on the Dutch society presents a very mixed picture of a pleasant and wealthy country (although 8% cannot eat and live properly) with unhappy people. The economical situation did not improve this picture; it just added more fear and stress: There is an overall feeling that the fabric of society is dissolving. It is vital to understand that this feeling produces above all a blaming of  “the other”. Recent polls and voting for the EU parlement suggest that the public opinion is shifting in two directions, one pragmatic/individualist and one nationalist/xenofobic. Two directions that point away from the socialist/christian government that puts an emphasis on “playing your part”.

I believe the Dutch society is now experiencing the absence of its controling narrative: The narratives of the second half of the twentieth century were wounded by the turn of the century and finally died with the rise and murder on Pim Fortuyn (high profile politcian murdered by an animal rights terrorist) and the murder of Theo van Gogh (filmmaker murdered by a muslim terrorist). The recent economical crisis completes the picture by exposing our own greed behind consumerism. This may provide a explanation of the recent rise of the nationalist/populist politician Geert Wilders, who is unhappy with anybody exept himself: I feel he functions as an embodiement of a seizable part of the Dutch population.

Op de site van EmergingNetwerk heb ik zojuist de aankondiging gedaan van een synchroblog over Boele’s boek “Van de Kaart; manifest van een gepassioneerde twijfelaar“.

Ik ben heel erg benieuwd naar het gesprek binnen de emerging/missionaire gemeenschap van NL over dit boek. Boele zet zichzelf op een hele prettige manier neer binnen deze gemeenschap terwijl we van elkaar weten dat we het niet altijd met elkaar eens zijn.

De boeken die de afgelopen tijd verschenen zijn; Jezus in de Millinx, Plant een kerk, emergingchurches.nl,  De ontdekking van het Koninkrijk en Ploeteren en Pionieren, kennen zo hun bescheiden theologische en methodologische verschillen. Met Van de Kaart ligt er een boek dat opeens buiten de orthodoxe comfortzone lijkt te liggen. En de afgelopen maanden waren er binnen de emerging/missional community best wel een paar voorzichtige en vriendelijk kritische opmerkingen daarover te horen. Het lijkt me goed om de verschillen gewoon te benoemen en te bespreken en niet te doen alsof ze er niet zijn.

Ik heb alleen één probleem, dit ongetwijfeld spannende en hopelijk zelfs amusante gesprek doet er alleen toe binnen de christelijke subcultuur. Als we met elkaar vinden dat Nederland zowel postmodern als postchristelijk is dan moeten we, wat mij betreft, hoe dan ook van de christelijke subculturele kaart af. 

Een emerging/missional gemeenschap moet divers zijn om überhaupt te kunnen innoveren. We slepen allemaal onze traditie mee en zullen er zelfs nooit helemaal los van komen: Zij is zowel een houvast als een keten. We hebben elkaar nodig om onszelf te vinden op- of van de kaart. En juist dan kunnen we ook de Weg vinden voorbij onze eigen kaart.

Maar met een diverse emerging/missional gemeenschap zijn we er nog lang niet. Ik wil beweren dat Van de Kaart, in mijn omgeving, het eerste boek vanuit de emerging/missional gemeenschap is dat daadwerkelijk het verhaal van Jezus en Gods Koninkrijk buiten de christelijke subcultuur brengt:  Voor het eerst in mijn leven reageren al mijn postmoderne en postchristelijke collega’s positief op een boek waarvan ik het concept uitleg.  Voor hen deed Ronald aan kerkje spelen, Daniël mocht spreken per gratie van zijn sociale impact, Johan werd niet begrepen en ik werd vooral beleefd aangehoord (zij het dat Koninkrijk en gebrokenheid wel gewaardeerd werden).  Maar Boele’s verhaal laat harten sneller kloppen…..

En dan komt het spannende: Als ik echt ‘missionair’ wil zijn als ik echt wil contextualiseren en dat wil ik, dan MOET ik dit serieus nemen.  Zo daagt de diversiteit van christelijke en niet christelijk vrienden onderweg mij uit om Jezus zoeken en zijn Koninkrijk vorm te geven. Ik wordt uitgedaagd te bewegen, van de kaart af.

Afgelopen woensdag hebben Martijn en ik een korte presentatie gegeven over Ploeteren en Pionieren op het symposium van Urban Expression NL.  Daar kreeg ik ook Stuart Murray’s nieuwste boek Planting Churches in handen gedrukt.

Goed boek

Dit weekend heb ik het boekje doorgelezen. Het is een leuk en goed boekje, het duidt de cruciale punten rondom gemeentestichting helder aan. Slechts van de cover ben ik niet onder de indruk. Echt vernieuwend is het boekje naar mijn gevoel niet, wel is de 30 jaar ervaring van Stuart goed voelbaar en daar zit dan ook de kracht.  Het boek is gekleurd door de UK context en daarmee zijn sommige typeringen en overtuigingen wel leerzaam maar niet echt relevant.

Worsteling

Al lezend groeide bij mij een worsteling. Een worsteling die niets met het boek an sich van doen heeft. Het was alsof de degelijkheid van het boek een stille worsteling aan de oppervlakte bracht. Een worsteling met de dynamiek van de sociale context van Nederland en de traagheid van het gemeentestichtingsproces. En ik weet nog niet wat ik met die worsteling moet.

Veel gemeentestichtende projecten (de overgrote meerderheid) beginnen met een visie en een team vaak met een “zendende” organisatie achter zich. Nu is een visie een ‘vreemd’ ding. Al is de visie dat men incarnationeel en contextueel wil zijn dan nog trekt de visie een bepaalde groep mensen aan. Iedere visie is ‘ attractioneel’  en ‘scheppend’. Een visie ze creeert ook haar eigen verhaal en gemeenschap: een microcosmos van het Koninkrijk.  En daar is volgens mij helemaal niks mis mee en ook weinig aan te doen: basale sociologie. Maar als het zo is dat in onze netwerksamenleving alles dynamisch is dan kunnen die microcosmossen van het Koninkrijk  niet al te traag daarop reageren. Andert veranderen ze tot christelijke subcultuurtjes die hun context vergeten hebben.  En de meeste projecten doen er 5-10 jaar over om tot bloei te komen dus op het moment dat de visie daadwerkelijk een gemeenschap geschapen heeft is deze al weer achterhaald?

En als er dan daadwerkelijk een gemeenschap is ontstaan dan heeft de gemeenschap zelf ook weer een eigen dynamiek. Kan de nieuwe gemeenschap de visie aanpassen? Wat is dan de rol van het originele team en van de ‘zendende’ organisatie?

Nu geloof ik altijd dat er zulke microcosmossen van het Koninkrijk zullen ontstaan, er zit altijd iets tegen cultureels in het evangelie en juist bij de extreem hoge dynamiek (fragmentatie zo je wilt) van onze maatschappij zou hier een tegenbeweging best op z’n plaats zijn.

Maar ik worstel met de ’traagheid’  van veel gemeentestichtingen gezien de dynamiek van de maatschappij en de interne gemeenschaps dynamiek. Vooral omdat een deel van de traagheid veroorzaakt lijkt te worden door de verbinding met de christelijke subcultuur (visie zendende organisatie en financiën).

Het schilderij waarvan in de header een detail staat is van Annibale Carraci, Domine quo vadis? uit 1602.  Volgens de traditie vluchtte Petrus de stad Rome uit tijdens de vervolgingen onder Nero. Onderweg ontmoette hij Jezus die met een kruis op z’n rug de andere kant op ging. En Petrus vroeg: “Heer, wat gaat u doen?” Waarop Jezus antwoordde “De stad in om in jou plaats voor de tweede keer gekruisigd te worden” Deze woorden deden Petrus besluiten om terug te keren en in Rome te blijven om uiteindelijk ook gekruisigd te worden. Afgelopen woensdag gebruikte ik het schilderij van Carraci als een illustratie van de navolging van Christus. Een navolging die ons de christelijke subcultuur(Jeruzalem) uitdrijft de wereld(Rome)  in: Onze roeping ligt in Rome en niet in Jeruzalem. De kruisiging bij Jeruzalem heeft al plaats gevonden.

Aan ons is de navolging in Rome, met het risico van kruisiging.  Het vreemde is dat ik niet leef met de angst van kruisiging in Rome, ik leef met de angst van kruisiging door Jeruzalem. Ik leef met de angst voor christenen.  Waar ben ik dan bang voor? Angst dat fondsen die ik voor ons project nodig denk te hebben niet komen, angst voor foute theologie, angst om goede vrienden kwijt te raken. Ik leef met de angst dat de diversiteit binnen Emerging/Missionair NL te groot wordt om de relaties instand te houden. Stuart sprak afgelopen woensdag over “affirm instead of critisize“, als ik leef uit angst voor kruisiging in Jeruzalem dan zie ik de christenen als vijand, de christelijke subcultuur als vijandelijk terrein en kan ik dus alleen maar kritiek leveren.

Nu doet die angst (de slechtste raadgever) iets heel bizars met mij: Ik verlang ernaar om in Rome te leven maar de angst voor de kruisiging door Jeruzalem drijft me terug naar Jeruzalem: Ik val terug op mijn bekende en overgeleverde patronen van theologisch gebaseerde scheidslijnen. Het ironische natuurlijk dat mijn verlangen naar het leven in Rome uiteindelijk niet geaccepteerd zal worden binnen de muren van Jeruzalem zodat mijn grootste angst toch weer werkelijkheid zal worden (tenzij ik verval tot een missionaire wannabe/zombie).

Gedreven door die angst en op weg naar Jeruzalem ontmoet ik Jezus en voor de zoveelste keer nodigt Hij me tot omkeren, metanoia, bekering, herörientatie op Hem en Zijn Koninkrijk. Als Paulus stort ik van mij emerging stokpaard en keer op blote voeten terug naar Rome. Onderweg komt ik een paar mede wandelaars tegen; Eline, Peter, Roos, Eef, Boele, Daniël, Sebastiaan, Jos, Jan, Ronald, Stefan, Johan, Charissa, Henk, Lindsey, Ro, Arthur, Kees en talloze anderen, in de verte zie ik ook een bont internationaal gezelschap. Allen zijn we opweg naar de poorten van Rome. In onze rugzakken zitten de stenen van Jeruzalem, onderweg bespreken we welke stenen ons hinderen in de navolging, we ruilen stenen en ontdekken onderweg nieuwe  stenen in het veld. Uiteindelijk hebben we allemaal een draagbare rugzak met een praktische lichtgewicht kampeer uitrusting waarmee we onderweg zijn.

Het beeld van een groep reizigers onderweg naar Rome spreekt me aan.  Ik zou het jammer vinden als de oude theologische scheidslijnen zoals ze gelden in Jeruzalem (orthodox/liberaal/charismatisch/baptist/gereformeerd/etc etc)  in missionair NL weer de boventoon gaan voeren. Ik weet donders goed dat er allerlei theologische verschillen zitten in de emerging/missionaire context van NL en menigeen draagt een rugzak met een uitrusting die fors anders is dan de mijne. Daar zit ik niet mee, mijn focus is Rome en niet Jeruzalem. Ik geloof stiekum dat als we in Rome zijn aangekomen deze stad ons allen zo sterk zal veranderen(en wij haar) dat we uiteindelijk verbaasd zullen staan. 

Er lopen niet zo veel Nederlanders bewust op de gemeentestichtende/missionaire/emerging weg naar Rome. Voor ieder van hen wil ik in de bres staan, voor hen opkomen en hen wil ik verdedingen of het nu tegen Rome is of tegen Jeruzalem, ieder van hen wil ik helpen als ze struikelen. Op hen wil ik vertrouwen. Ik ben het af en toe echt niet met ze eens maar ik wil luisteren naar ieder van hen en van hen leren, ik wil door hen gecorrigeerd kunnen worden én samen met hen een pilsje pakken. Met hén en vele anderen wil ik in Rome leven zoekend naar het Koninkrijk.

Tijdens het emerging retraite is onder andere afgesproken om naar voorbeeld van Andrew Perriman een Nederlandse site voor open source theologie op te zetten.  Andrew is de drijvende kracht achter opensourcetheology.net.  Komende weken zal de Nederlandse variant daarvan online gaan.

Open source religie is een bijzonder fenomeen waar Search magazine een leuk artikel aan wijdt. Ook Andrew’s site wordt hierin genoemd:

Some religious entrepreneurs have adopted an “open source” model, where rituals and doctrines can be rewritten as easily as computer code. Sam Webster has serious tech credentials. He has lived for decades in the San Francisco Bay area, a techie Mecca. Back in the early 1990s, before most people had even heard of the Internet, he was writing code for some of the early sites on the World Wide Web. He’s now a systems analyst, or, as he says, “I’m a geek for a living.”  What Webster never envisioned himself as was a prophet. He’d been involved in a pagan group called the Hermetic Order of the Golden Dawn (left) since the early 1980s, and in February 2001, he decided to hold a workshop on his religion in the Bay area. “I never thought it would catch on,” he admits, but people took a shine to the order. They decided to establish a permanent chapter in northern California.

Lees hier verder, en hier Andrew’s reactie erop.

Google is grappig, sinds een week is “benoeming Stefan Paas” de belangrijkste zoekterm (buiten iets met mijn naam of postgereformeerd erin) waarmee mensen mijn blog vinden. Het leeft kennelijk bij een groep mensen, ondanks het feit dat het vrij veel hits zijn gaat het om een beperkte set IP adressen. Dus zo groot is de storm in het glas water dan ook weer niet. Het interview met dhr Bolt in het ND van zaterdag heeft ook natuurlijk mee geholpen. Ik heb ooit de benoeming van Stefan verwelkomd als een goede zaak, dat vindt ik nog steeds. Stiekum hoop ik dat de TUKampen zich daarmee kan profileren als de missionaire universiteit (en dit hoeft GEEN tegenstrijdigheid in termen te zijn) in NL. Want, zo vrijgemaakt ben ik dan ook wel weer, als er dan een begin van missionaire orientatie in academisch NL moet zijn laat het dan aub een vrijgemaakt begin zijn….

Maar de benoeming van Stefan Paas is nu vooral een leuk voorbeeld van web 2.0, een nieuwe vorm van opinie vorming. De benoeming van Stefan Paas als zoekterm levert mijn blog pas als hit verweg op pag 10 oid. deze post heeft als doel eens te kijken over je google kunt foppen en of mijn blog over de benoeming van Stefan Paas iets hoger in de googlepikorde kan komen. Het is ook een soort experiment in globalisering, het concept afstand (en dus nabijheid) had vroeger nog enige betekenis, nu is het dankzij google opeens waardeloos. Maar ook relevantie, inhoud, autenticiteit krijgen een nieuwe betekenis. Deze post over de benoeming van Stefan Paas is daar hopelijk een voorbeeld van.

Wat ik zelf van de benoeming van Stefan Paas vindt? Het is clownesk dat een docent die zich gaat bezighouden met een missionaire masterstudie afgerekend wordt op zijn methodologische aanpak van zijn dissertatie. Terwijl hij zich op tallooze manieren heeft bewezen als een orthodox gereformeerde missionaire predikant en docent en daar gaat het de broeders volgens mij vooral om.

Als ik zo het commentaar op z’n dissertatie zie dan proef ik ook nog een stukje modernistisch denken dat zelf nogal wat heidense invloeden heeft. Wie weet is het leuk om daar eens een postje aan te wijden.

Hoe ik zelf kijk tegen het dispuut aan kijk? H’m….. ik geloof dat God contextueel is want Hij is incarnationeel. En dan lijkt het me helemaal niet raar als er een analogie is tussen de goden van de volken van de volken om Israel heen en JHWH. Het voelt als een OT aanpak zoals NT Wright die doet voor Jezus. (Ik vermoed dat Karen Amstrong meer gelijk heeft dan menigeen beseft.) Maar ja, ik ben geen theoloog en vraag dit soort dingen altijd aan mijn vrouw. Maar ja, mijn vrouw heeft volgens de GKV van God de foute gaven gekregen om nuttig te zijn in de kerk.

Dus wat moet u geachte lezer met deze post over de benoeming van Stefan Paas aan de TUKampen? Niets, u hebt gegoogled en deze post gevonden, dat is alles: Betekenisloos gekwetter in cyberspace dat pas inhoud krijgt als u ‘als Christus’ wilt zijn.