Postgereformeerd

Net als postmodernisme is ook deconstructie zo’n hopeloos glibberige term. Wikipedia spendeert er vrij veel tekst en aan het eind daarvan ben je niet veel opgeschoten. Iedere omschrijving zegt meer over de omschrijver dan over het omschrevene, dat was ook de reden waarom Derrida er vooral over sprak in negatieve termen: “Deconstructie is niet…..”

Derrida heeft benadrukt en vele pomo filosofen na hem dat deconstructie NIET door een buitenstaander ‘gedaan’ kan worden, deconstructie is een daad van liefde binnen een relatie. Deconstructie is NIET de verongelijkte postgereformeerde die het gereformeerde wel even gaat fileren in een even miserabele als hautaine poging z’n eigen gelijk te halen.

John Caputo(zie foto) ziet in deconstructie de hartslag van het verlangen naar de gerechtigheid. De confrontatie tussen wat zou moeten (bijv. het Koninkrijk van God) en wat er is (bijv. de kerk). Caputo geeft deconstructie vorm via de joodse wortels van Derrida als een verlangen naar de messias. Het spreekt me wel aan om te kijken naar deconstructie als liefdevol verlangen naar het goede.

In de komende weken ga ik daar eens naar op zoek, ik ga als eerste wat verhalen vertellen. Verhalen van deconstructie, verhalen de confronteren en zeer doen maar vooral verhalen die de lezer smeken het goede te doen; zich te bekeren tot de Messias.

Ook ga ik op zoek naar wat kunstwerken en die ‘lezen’ als deconstructie. Kunst die ons smeekt te kijken voorbij het gewone, het bekende en te verlangen naar de Messias.

Gister had ik een korte twitter  met tinushorsman over  het lezen en begrijpen van de Nietzsche.

Zoals eerder beloofd ben ik bezig met een serie posts over deconstructie  en al lezend kwam  Nietzsche ook om de hoek kijken. En het valt me op de verschillende hedendaagse filosofen Nietzsche niet lezen als idioot die bij hoog en bij laag vol houdt dat God dood is. Ze vinden in het chaotische en soms waanzinnig aandoende schrijven een consistente gedachtengang.

Maar voordat ik me daarmee op glad ijs begeef eerst de vraag aan jullie, hoe lezen jullie Nietzsche?

En als afsluiter hier een paar aardige citaten:

To those human beings who are of any concern to me I wish suffering, desolation, sickness, ill-treatment, indignities – I wish that they should not remain unfamiliar with profound self-contempt, the torture of self-mistrust, the wretchedness of the vanquished: I have no pity for them, because I wish them the only thing that can prove today whether one is worth anything or not – that one endures.”

“You want, if possible – and there is no more insane “if possible” – to abolish suffering. And we? It really seems that we would rather have it higher and worse than ever. Well-being as you understand it – that is no goal, that seems to us an end, a state that soon makes man ridiculous and contemptible – that makes his destruction desirable. The discipline of suffering, of great suffering – do you not know that only this discipline has created all enhancements of man so far?”

 “I do not point to the evil and pain of existence with the finger of reproach, but rather entertain the hope that life may one day become more evil and more full of suffering than it has ever been.”

Sinds ik Jamie’s boekje ‘Who’s afraid of Postmodernism’ in handen kreeg ben ik gefascineerd door de persoon Derrida en z’n gedachten. Ook het boekje WWJDeconstruct van Jamie’s leermeester Caputo heeft daar geen goed aan gedaan. De recente gesprekken met Carl Raschke hebben me verder gemotiveerd om toch eens een paar posts te wijden aan deconstructie. Dat vreemde en (door vele christenen) gevreesde wapen van het postmodernisme. Cru gezegd ga ik het gereformeerde (wat dat dan ook is) deconstrueren (hoe dat dan ook gaat), ik beplak tenslotte mezelf wel eens met het label postgereformeerd.