Postgereformeerd

Het schilderij waarvan in de header een detail staat is van Annibale Carraci, Domine quo vadis? uit 1602.  Volgens de traditie vluchtte Petrus de stad Rome uit tijdens de vervolgingen onder Nero. Onderweg ontmoette hij Jezus die met een kruis op z’n rug de andere kant op ging. En Petrus vroeg: “Heer, wat gaat u doen?” Waarop Jezus antwoordde “De stad in om in jou plaats voor de tweede keer gekruisigd te worden” Deze woorden deden Petrus besluiten om terug te keren en in Rome te blijven om uiteindelijk ook gekruisigd te worden. Afgelopen woensdag gebruikte ik het schilderij van Carraci als een illustratie van de navolging van Christus. Een navolging die ons de christelijke subcultuur(Jeruzalem) uitdrijft de wereld(Rome)  in: Onze roeping ligt in Rome en niet in Jeruzalem. De kruisiging bij Jeruzalem heeft al plaats gevonden.

Aan ons is de navolging in Rome, met het risico van kruisiging.  Het vreemde is dat ik niet leef met de angst van kruisiging in Rome, ik leef met de angst van kruisiging door Jeruzalem. Ik leef met de angst voor christenen.  Waar ben ik dan bang voor? Angst dat fondsen die ik voor ons project nodig denk te hebben niet komen, angst voor foute theologie, angst om goede vrienden kwijt te raken. Ik leef met de angst dat de diversiteit binnen Emerging/Missionair NL te groot wordt om de relaties instand te houden. Stuart sprak afgelopen woensdag over “affirm instead of critisize“, als ik leef uit angst voor kruisiging in Jeruzalem dan zie ik de christenen als vijand, de christelijke subcultuur als vijandelijk terrein en kan ik dus alleen maar kritiek leveren.

Nu doet die angst (de slechtste raadgever) iets heel bizars met mij: Ik verlang ernaar om in Rome te leven maar de angst voor de kruisiging door Jeruzalem drijft me terug naar Jeruzalem: Ik val terug op mijn bekende en overgeleverde patronen van theologisch gebaseerde scheidslijnen. Het ironische natuurlijk dat mijn verlangen naar het leven in Rome uiteindelijk niet geaccepteerd zal worden binnen de muren van Jeruzalem zodat mijn grootste angst toch weer werkelijkheid zal worden (tenzij ik verval tot een missionaire wannabe/zombie).

Gedreven door die angst en op weg naar Jeruzalem ontmoet ik Jezus en voor de zoveelste keer nodigt Hij me tot omkeren, metanoia, bekering, herörientatie op Hem en Zijn Koninkrijk. Als Paulus stort ik van mij emerging stokpaard en keer op blote voeten terug naar Rome. Onderweg komt ik een paar mede wandelaars tegen; Eline, Peter, Roos, Eef, Boele, Daniël, Sebastiaan, Jos, Jan, Ronald, Stefan, Johan, Charissa, Henk, Lindsey, Ro, Arthur, Kees en talloze anderen, in de verte zie ik ook een bont internationaal gezelschap. Allen zijn we opweg naar de poorten van Rome. In onze rugzakken zitten de stenen van Jeruzalem, onderweg bespreken we welke stenen ons hinderen in de navolging, we ruilen stenen en ontdekken onderweg nieuwe  stenen in het veld. Uiteindelijk hebben we allemaal een draagbare rugzak met een praktische lichtgewicht kampeer uitrusting waarmee we onderweg zijn.

Het beeld van een groep reizigers onderweg naar Rome spreekt me aan.  Ik zou het jammer vinden als de oude theologische scheidslijnen zoals ze gelden in Jeruzalem (orthodox/liberaal/charismatisch/baptist/gereformeerd/etc etc)  in missionair NL weer de boventoon gaan voeren. Ik weet donders goed dat er allerlei theologische verschillen zitten in de emerging/missionaire context van NL en menigeen draagt een rugzak met een uitrusting die fors anders is dan de mijne. Daar zit ik niet mee, mijn focus is Rome en niet Jeruzalem. Ik geloof stiekum dat als we in Rome zijn aangekomen deze stad ons allen zo sterk zal veranderen(en wij haar) dat we uiteindelijk verbaasd zullen staan. 

Er lopen niet zo veel Nederlanders bewust op de gemeentestichtende/missionaire/emerging weg naar Rome. Voor ieder van hen wil ik in de bres staan, voor hen opkomen en hen wil ik verdedingen of het nu tegen Rome is of tegen Jeruzalem, ieder van hen wil ik helpen als ze struikelen. Op hen wil ik vertrouwen. Ik ben het af en toe echt niet met ze eens maar ik wil luisteren naar ieder van hen en van hen leren, ik wil door hen gecorrigeerd kunnen worden én samen met hen een pilsje pakken. Met hén en vele anderen wil ik in Rome leven zoekend naar het Koninkrijk.

Tijdens het emerging retraite is onder andere afgesproken om naar voorbeeld van Andrew Perriman een Nederlandse site voor open source theologie op te zetten.  Andrew is de drijvende kracht achter opensourcetheology.net.  Komende weken zal de Nederlandse variant daarvan online gaan.

Open source religie is een bijzonder fenomeen waar Search magazine een leuk artikel aan wijdt. Ook Andrew’s site wordt hierin genoemd:

Some religious entrepreneurs have adopted an “open source” model, where rituals and doctrines can be rewritten as easily as computer code. Sam Webster has serious tech credentials. He has lived for decades in the San Francisco Bay area, a techie Mecca. Back in the early 1990s, before most people had even heard of the Internet, he was writing code for some of the early sites on the World Wide Web. He’s now a systems analyst, or, as he says, “I’m a geek for a living.”  What Webster never envisioned himself as was a prophet. He’d been involved in a pagan group called the Hermetic Order of the Golden Dawn (left) since the early 1980s, and in February 2001, he decided to hold a workshop on his religion in the Bay area. “I never thought it would catch on,” he admits, but people took a shine to the order. They decided to establish a permanent chapter in northern California.

Lees hier verder, en hier Andrew’s reactie erop.

Vandaag ook nog een post van Samuel Lee, migranten dominee in Amsterdam. Ik heb nog maar kort geleden van hem gehoord en ga in januari eens langs.

Hij gebruikt wel eens de term post-pentecostal en heeft al eens met Brian McLaren gesproken… (dat zijn toch wel ongeveer de vereiste code woorden niet?)

Maar even serieus hier een post van hem:

Today is 6th of December 2008. I just participate in a forum and workshop with TRUSTED MIGRANTS, RESPECT NL, Transnational Domestic Worker, co-organized with the Free University of Amsterdam. The theme was how to organize migrant domestic workers. I was one of the panelists – speakers. Every time I participate on a workshop like this I am being astonished and perplexed by what I hear from so many migrants who share their experiences as well as the human right activists and scientists who are active in the fields of Human Rights for Migrants in Europe.

As a Pentecostal pastor, and a human rights activist, I am asking my fellow Christian brothers and sisters to more conscious about the seriousness of this problem. It’s almost Christmas and I truly hope that we realize that Christmas is about being a voice for those who are voiceless, and in our case the undocumented migrants here in Europe. Here is some shocking information about the migrants here in the Netherlands.

Lees hier verder.

Boele Ytsma heeft zichzelf weer eens overtroffen met een (in mijn ogen) belangwekkende post. Hij eindigt met een lastige en rethorische vraag:

(…)
Daar zat ik dan, met Meijering in mijn hoofd en Tom Sine voor mijn neus, midden in een zaal met vrolijke evangelicalen – de evangelicalen waar Meijering naar zwaait, terwijl hij komt van de plek waar deze evangelicalen naar zoeken. Ik voelde de twee groepen elkaar passeren, als vreemden in de nacht – maar ik was wakker en hoorde ze langs komen. Is het niet eens tijd elkaar te ontmoeten? Zouden de ‘ontgoochelden’ van Meijering niet eens kunnen spreken met de ‘samenzweerders’ van Sine? Is dit niet het uitgelezen moment om te luisteren naar elkaar, te leren van elkaar en te zoeken naar de weg? Geschiedenis hoeft toch geen ‘herhaling van zetten’ te zijn?

Lees hier de hele post..

Vandaag was het een feest om bij Stroom Amsterdam te zijn. Martijn Horsman deed intrede als predikant/gemeentestichter van deze gemeente. De grote zaal van Kriterion zat lekker vol. De GKV formulieren werden aangenaam flexibel met voeten getreden terwijl goede woorden gesproken werden over Martijn.

Ik heb genoten van een aangename groep mensen, een prettige sfeer en een preek met een lach, stevige pastorale touch, fatsoenlijke hermeneutiek (voorzover ik daar iets nuttigs over kan zeggen) en een visie op het Koninkrijk om van te smullen, die qua scherpte nadert aan John Caputo in ” What would Jesus Deconstruct“.

Tenslotte was het goed om ook Johannes en z’n vrouw weer te ontmoeten.

Nu nog hopen dat Martijn gaat bloggen……

Dit was het eerste verhaal, waarschijnlijk voor een deel van de lezers oude koek, het tweede verhaal (wat ik zelf veel leuker en spannender vind) volgt binnenkort, ook zal ik dan een pdf-je leveren met alle tekst netjes achterelkaar. Maar nu is het eerst tijd voor wat bespiegelingen naar aanleiding van de conferentie op Schloss Mittersil een aantal weken geleden.

10/9: Ik heb toch besloten om de Mittersil zaken even te laten wachten..

In 2006 hebben we bij YWAM Okanagan een family DTS gedaan, een ervaring met een paar hele goeie kanten en ook een paar hele slechte. Op de slechte heeft YWAM toen goed gereageerd.
Onze vrienden Rob en Wendy zijn na hun DTS op die basis blijven werken, de afgelopen maanden kwam er wat rumoer uit die hoek.

Uit eindelijk heeft Rob nu eea op z’n blog gezet:

Regular blogging here since the beginning of 2008 has proven to be an elusive goal. By saying even that, I am probably engaging in what could properly be considered a textbook definition of the word “understatement”.”DANG straight,” some may now be exclaiming, “you’ve practically been AWOL for four months — you usually create more posts in a single month that all of 2008 — and inquiring minds want to know: what’s the deal with that?” Well, it really boils down to this:

1. I was in Mexico for all of January and February, leading a DTS Outreach (but still managed the occasional post)
2. Our YWAM base has been going through some… interesting changes, so we’ve been chilling in the aftermath.

As further proof of God’s sense of humour and comedic timing, things at our base were brought into the light on the day before Post-Charismatic? was published in the U.K., and our decision-point about our future in YWAM came the day after the book’s release.

For perspective, it’s important to know that YWAM is a very large and very doctrinally diverse organization. While there are commonly held values for every base in YWAM, there is also a great deal of latitude when it comes to doctrinal emphases and practices. And each YWAM base has a great deal of autonomy and freedom to develop in its own way, depending on the leadership team, and ultimately the base directors.

To make a long story short, the YWAM base that Wendy and I have been at for the past couple of years has chosen to emphasize the teachings of a local Dominionist church (link provided for the morbidly curious), which includes a heavy dose of hyper-Prosperity (Health & Wealth) teachings, and also the authoritarianism of “never question your leaders” (especially if they call themselves “Apostle”). In short, pretty much everything that I wrote against in my book. Hence the recognition of God’s comedic sense of timing as all this was brought into the light.

Lees verder in robbymac: Truth Be Told

Helaas is al het goede van YWAM Okanagan dus nu verdwenen, wat twee jaar geleden afgezworen werd is nu geformaliseerd tot een nieuwe wet. Helaas kan ik dus niemand meer aanraden om daar een DTS te doen, in tegendeel.

Ik zit ook te piekeren over top-down kerkstructuren en veel meer losse bottom-up structuren. Als GKVer weet ik dat top-down niet altijd werkt en als YWAMmer weet ik dat bottom-up niet altijd werkt. In beide gevallen werkt top-down leiderschap nooit.

Beide organisaties bepleiten op papier team leiderschap, beide organisaties hebben uiteindelijk top-down leiderschap. Als het puntje bij het paaltje komt, alle goede en mooie woorden van Leadership ten spijt, hangt het af van het karakter en Geest gestuurd zijn van 1 (mannelijk) poppetje. Volgens mij geloof ik daar niet meer in, heb ik er geen hoop meer op. Als goede gereformeerde ervaar ik dan dat de totale verdorvenheid van de mens een dikke met bloed en tranen doordrenkte streep zet door dit alles.