Postgereformeerd

Vandaag weer een weergave van het churchandpomo blog over Dan Siedell’s boek:

The fact that I have no authority to make grand pronouncements will not keep me from doing so: God in the Gallery is the starting point for the future of the Christianity and art conversation, at least (or especially) in the North American evangelical, not to mention post-evangelical, milieu. I am consequently grateful to participate in this forum which, following James’ opening remarks on the importance of informed engagement, now proceeds to the topic of “modern” art, which I understand to be distinguishable from postmodern or contemporary art (beginning c. 1960), a topic which Siedell addresses in later chapters.

An analogy to describe Siedell’s aim in this chapter can be found in the task of historians, such as Edward Grant, who seeks to show the undeniable, but normatively ignored, Christian backdrop of modern science. But while there are many scholars at work correcting the doggedly secularized narrative of science, there are far fewer, if any, doing the same for the history of art, let alone the history of modern art. Siedell seeks to fill this lacuna, describing his agenda as follows: “A history of modern art can be written that reveals that Christianity in all its myriad cultural and material manifestations is never absent from the modern artist.”

Lees hier verder.

Een poosje geleden schreef Paul zijn adviezen aan z’n kinderen op, ook Norman, Mark, Peter, Remmelt, Rob en anderen volgden zijn voorbeeld. Allen schreven ze ontroerende en indrukwekkende woorden.

Gisteravond zaten verschillende twintigers aan onze tafel,  jonge kunstenaars, fijne mensen. Creatievelingen die de spanning van de verbeelding evenzeer haten als liefhebben; Ze kunnen en willen niet zonder de ruimte die de Schepper in hen geschapen heeft terwijl ze dezelfde verbeelding soms haten. De verbeelding maakt hen anders, brengt hen in conflict met kerken, dogma’s en met ouders.

Gisteravond gingen er intense beelden over tafel, als ze uitgewerkt worden in een kunstwerk zal het een schokkend, vlijmscherp en, volgens mij, een bijkans loepzuiver beeld van het evangelie zijn. Het beeld zal zo scherp zijn dat je je eraan kunt bezeren. Als diegenen dan je ouders zijn….

Het was verdrietig de verhalen van deze jonge mensen te horen, zeker als je ze naast de woorden van Paul, Norman en alle anderen zet, de tegenstelling is zo groot…

Hierbij de uitnodiging om welwillend maar vooral kritisch te lezen. Voor jullie ligt versie 0.5, graag zou ik in de zomer van 2008 een versie 1.0 publiceren als editor met een hele stapel auteurs.

Da’s toch een mooi voornemen voor het nieuwe jaar? Lets party!!!

De laatste tonen van “Live to tell” dreunen door de Arena, Madonna ligt in aanbidding met haar gezicht op de grond, het publiek wordt gek in een daverend applaus.

Maar het applaus sterft weg en het kruis blijft staan. Verlicht door backlights trekt het de aandacht van de gehele Arena naar zich toe, de stilte valt. Een jonge vrouw komt het podium op, haar profiel en stem vullen het gehele stadion.

“12 miljoen aidswezen” Klinkt haar stem, “Irak en vermoorde asielzoekers. We weten dat het aan ons… aan jou en aan mij is, om het verschil te maken. Jullie en ik… wij zijn diegenen de een glas water kunnen geven aan iemand die dorst heeft. De ander… laat het niet van de ander afhangen, die doet het niet…” De vrouw zwijgt, de Arena luistert.

“Het geheim dat we in ons hart dragen… de warmte en de kracht om het goede te doen. Daar koopt een aidswees niks voor als je het wegstopt in je eigen ego. Laat de warmte vlammen door iets te doen….” Haar stem dreunt en de Arena dreunt mee in applaus.

“Ik geloof in een God maar niet een god van zwart gerokte mannen vol mooie woorden, ik geloof… in een God die geen aidswezen wil… ik geloof in een God die jou en mij wil helpen om de warmte te delen…. ik geloof in een God van een betere toekomst…” De Arena raakt in vervoering.

” Jezus…. Hij is daarin mijn grote voorbeeld” de stem van de jonge vrouw wordt intens en de Arena zwijgt verbaasd. “Ik geloof dat Jezus, die 2000 jaar geleden met zo’n kroon” ze pakt de doornenkroon van Madonna op en houdt hem hoog in de lucht “en aan zo’n kruis vermoord werd. Ik geloof dat Hij mij de kracht geeft, om het geheim met de aidswees te delen. Hij leeft in mij en helpt me het goede te doen”

De Arena zwijgt, gebiologeerd.

“Hij werd vermoord, Hij stierf vrijwillig… zodat jij en ik, het goede kunnen doen. Hij was zwak, geen man van geweld en grote woorden, Hij was menselijk en daarom is Hij als God mijn inspiratie, Hij is de warmtebron in mijn hart, Hij is mijn geheim.”

Er ontstaat rumoer, applaus en gefluit mengen zich, de Arena zindert van spanning.

“Jezus is zichtbaar in een aidswees en een zwerver. Ik daag jullie uit de zwakste te helpen en garandeer je…. je zult God ontmoeten…. je zult vrede ontmoeten ook voor je eigen hart. En zo, alleen zo zal de wereld beter worden. In de zwakste mens ligt de hoop voor morgen.”

De Arena barst los, gefluit, gejoel, applaus alles door elkaar, alles dreunt en davert. Minutenlang dreunen de fundamenten.

Dan grijpt de beveiliging in, evacuatie lampen flitsen aan, een afstandelijke en neutrale stem zegt iedereen rustig te blijven en te vertrekken. Langzaam daalt het rumoer en de mensenmassa komt in beweging.

Als de massa’s verbaasd naar buiten zijn gegaan blijft een grote groep mensen achter….

geknield bij het kruis.

Handelingen 17

Voor iedere gereformeerde heeft “godslastering” oftewel zonde tegen het 3e gebod een bijzonder zondig karakter. De godslastering deelt deze eigenschap met “overspel” oftewel zonde tegen het 7e gebod. (Hoogstens is homosexualiteit nog een graadje erger…..)

Als men dus de kruis scene uit de confessions tour van Madonna tot godslasterlijk betitelt dan is meteen de zwaarste veroordeling die mogelijk is uitgesproken.

Vraag: Waar komt dat eigenlijk vandaan?
Antwoord: Uit de Heidelbergse catechismus, zondag 36 en dan met name de zinssnedes:

“…den Naam Gods niet lasteren noch misbruiken, noch ons met ons stilzwijgen en toezien zulke schrikkelijke zonden deelachtig maken…”

“…want er is geen groter zonde, noch die God meer vertoornt, dan de lastering Zijns Naams…”

Vraag: Op welke bijbeltekst baseert u dit?
Antwoord: Leviticus 5:1 Spreuken 29:24 Leviticus 24:16.

Even wachten, in het oude testament was er een hele trits overtredingen waar de doodstraf op stond, dus het feit dat de doodstraf op godslastering stond is geen argument in dezen. Verder is het argument van de getuige ook niet van toepassing. In de oud testamentische situatie gold dit door alle zondes waar een getuige voor was, niet speciaal voor godslastering. De relatie met spreuken 29 is geheel onlogisch en dus ook niet valide. Kortom de argumentatie voor “medeplichtigheid” door zwijgen/toelaten is niet steekhoudend.

Tenslotte is er nog geen argumentatie gegeven voor het veronderstelde feit dat God de lastering van Zijn Naam extra zwaar opneemt. De heiligheid en rechtvaardigheid van God eisen genoegdoening voor iedere zonde. Tegenover de Heilige is een discussie over de mate van zondigheid absurd en toont aan dat men nauwelijks een besef van de Heilige heeft.

De Heilige werkt aan een Nieuw Koninkrijk, Zijn Koninkrijk. Voor Zijn komend Koninkrijk was de zonde een obstakel: Satan had rechten gekregen, rechten om mensen aan te klagen, de schepping te binden. Heilig en rechtvaardig eiste God betaling van zonde, liefdevol deed God in Jezus dat helemaal zelf. Daardoor verloor satan iedere poot om op te staan. Nu is satan rechteloos en kan het Koninkrijk komen, sterker nog het is er ook al: Overal bijvoorbeeld waar een beker water in Gods naam gegeven wordt, waar 12 miljoen aidswezen geholpen worden.

Live to tell that story