Postgereformeerd

Eigenlijk zijn alle emergers een stelletje zielige katten, die om de hete brij van Jezus en het Koninkrijk heen draaien. Rondom ons lopen talloze honden in de kerk. Zij blaffen luid en duidelijk over Jezus en van Gods Koninkrijk en doen de grote daden waardoor het Koninkrijk komt. Boeken, preken, weblogs en tweets vertellen dat iedere zondag de Geest aanwezig was en dat wonderen toonden dat het Koninkrijk er is. Klip en klaar kunnen we lezen en horen hoe het zit met het Koninkrijk.

Emergers kunnen daar niet tegen op, ze ploeteren meer dan ze pionieren. In het gunstigste geval lukt het ons om een verhaaltje te vertellen over het Koninkrijk maar meestal krabben en blazen we als iemand ons te dicht op de huid zit. Het enige wat we doen is mauwend om de hete pap van Jezus en het Koninkrijk heen lopen zonder nu eens de pap te eten. Het bewijs van de pap zit toch in het eten? Ze mauwen alleen maar over de ontdekking van de pap en piepen dat de pap eindeloos belangrijk is. We moeten het nu maar eens eindelijk toe geven: We hebben geen idee waar we het over hebben met al ons geschrijf en gepraat over het Koninkrijk. Zelfs die dingetjes die we doen stellen weinig voor: Die paar kilo fairtrade chocolade die we oppeuzelen of die paar liter biologische melk die we drinken? Die verdwaalde oudere die we helpen via st. Present of het plantsoentje via Serve the City? Dat stelletje minuscule gemeenschapjes die maar niet willen groeien? Kom op, vergeleken met de blaffende broeders zijn we een stelletje te luid mauwende katten.

Hoe komt dat nu dat emergers zo veel grote woorden gebruiken zonder heldere antwoorden te geven? Ik geloof niet dat het een nieuwe vorm van geestelijke lafbekkerij is. De oorzaak ligt een stuk dieper: Als eerste heeft vrijwel iedere emerger ervaren dat heldere antwoorden vrijwel altijd leiden tot harde oordelen. De geloofwaardigheid van veel heldere antwoorden is verdwenen omdat de antwoorden te vaak genadeloos misbruikt zijn. Ten tweede hebben we gemerkt dat er toch vele heldere antwoorden zijn te vinden over Jezus en het Koninkrijk.  Het is een simpel ervaringsfeit dat er vele heldere antwoorden zijn op die éne vraag “wie is Jezus” en “wat is het Koninkrijk”. De vele heldere antwoorden blijken vervolgens voort te komen uit de verschillende manieren waarop mensen het Verhaal van Jezus en het Koninkrijk betekenis geven. Het is dus niet zo eenvoudig om een eenduidig antwoord te geven op de vraag “wie is Jezus” en “wat is het Koninkrijk”.

Ik heb nog een derde reden om niet meteen met een eenduidig antwoord klaar te staan. Met het oude sola scriptura in de ene hand en in de andere een snel wisselende globale netwerk samenleving die continue nieuwe betekenissen genereert kan ik het Verhaal niet anders lezen als een echt verhaal. Een verhaal dat steeds weer opnieuw gelezen moet worden door mens en Geest in een onbegrijpelijke samenwerking. Een verhaal dat ik zonder schaamte kan benaderen en dat me steeds weer uitdaagt en beschuldigd. Het evangelie stuwt mij steeds weer tot betekenis die mij in beweging zet, een betekenis die dwingt tot bewogenheid. Er zit een bizarre gelukzalige dwang in het evangelie waar ik er steeds weer naar verlang en waarvoor ik steeds weer aarzel en terugdeins. Uiteindelijk zijn God en zijn Koninkrijk echt te heet om met mensenhanden aan te pakken en toch kunnen we het: Jezus deed het. Hij gaf zo letterlijk het Koninkrijk handen en voeten. Wat die honden betreft: Geef mijn portie maar aan fikkie. Ik wil proeven van de hete brij van het Koninkrijk en bij iedere hap zal ik mijn mond branden omdat de brij van het Koninkrijk echt te heet is.

 Meester Eschbach was op lagere school een favoriete leraar. We waren zijn laatste klas vóór zijn pensioen. Ik kan me vooral herinneren dat het erg gezellig was dat jaar. Meester Esbach kon namelijk goed verhalen vertellen. Eén verhaal maakte een verpletterende indruk op mij: Emile Zola die J’accuse in 1898 schreef naar aanleiding van de kwestie Dreyfuss.  J’accuse is een bijzonder document in de Franse geschiedenis. Een keerpunt in publieke meningsvorming waar nu de stem van de intellectuelen invloed kreeg.

 Enkele jaren eerder werd in 1896 een christelijk analoog geboren. Charles Sheldon een dominee uit Topeka, Kansas bundelde een aantal preken tot het boekje In His Steps met de subtitel What Would Jesus Do.  Hiermee gaf hij een impuls aan Walter Rauschenbush en zo werd uiteindelijk het social gospel geboren. 

Recent schreef John Caputo  What would Jesus deconstruct  de postmoderne variant van Sheldons boekje. Een heel leesbare inleiding in postmoderne deconstructie. Het boekje leest  zeer vermakelijk en stelt een goedverstaander in staat van continue beschuldiging.

Driemaal een tekst die pijnlijke vragen stelt, een tekst die smeekt en verleidt om geleefd te worden. Driemaal een tekst die kritiek uit én uiteindelijk tot een oordeel komt. Driemaal een tekst die in staat van beschuldiging stelt.

“Ik beschuldig” is een kreet die altijd is blijven nadreunen in mijn ziel.  Het leven van Jezus lees ik, mede onder invloed van Caputo, ook als een goddelijk J’accuse.  En dan bedoel ik niet alleen de tempelreinigingen en zijn harde woorden voor de religieuze leiders. Ik bedoel juist zijn wonderen en zijn bergrede. Zijn leven stelt een standaard-, een voorbeeld voor het leven van het Koninkrijk. Jezus leeft het goede leven en openbaart daarmee het kwade leven als kwaad. Hij leefde een oordeel uit, een oordeel dat me doet rillen. Ik ril niet vanwege de eventuele dreiging van eeuwig hellevuur, ik ril omdat er geen einde komt aan zijn oordeel.

Jezus leefde een oordeel uit omdat Hij een voorbeeld van het goede leven van het Koninkrijk stelde. Zijn volgelingen doen het eenvoudiger. Ze maken regels en oordelen daarnaar. Het valt ons christenen vaak gemakkelijk om regels te maken. Regels vastgelegd in visies, missies, plannen en belijdenissen. Regels als onuitgesproken en onzichtbare tekens aan de wand geschreven.  Ze stellen ons instaat om programma’s voor- en checklistjes te maken van discipelschap. Je kunt dan bijvoorbeeld een leerlijn voor geloven ontwikkelen: Je doet eerst de instapkring, dan de groeikring, de discipelschapskring en tenslotte de leiderschapstraining (alleen voor mannen). Het charmante van regels is dat ze eerst beschuldigen maar als je je eraan houdt dan stellen ze ook gerust “Je bent goed. Blijf de regels maar volgen dan kom je er wel”. De regeldrift perverteert uiteindelijk tot  holle levens en witte graven. Het resulteert in gemeenschappen waar angst voor nonconformiteit de veiligheid aanrandt.  

Deze move van leven naar regels is handig, het oordeel wordt handelbare handen en voeten gegeven.  De beschuldiging van Jezus’ leven hebben we daarmee behapbaar gemaakt. Het is een move die, volgens mij, niet toegestaan wordt door de bijbelse tekst.  Jezus maakt juist de move van regels naar leven. Misschien is de bergrede wel het duidelijkste  voorbeeld daarvan.  Jezus pakt een aantal wetten bij de kop en trekt ze zowel breed als diep om dan tot de ultieme uitspraak te komen “Wees dus volmaakt zoals jullie hemelse Vader volmaakt is”. 

Jezus stelt daar een onhandelbare en onhaalbare maat voor het leven van het Koninkrijk. Door het goede te duiden en het ook zelf te leven stelt Hij ons in continue staat van beschuldiging. Ik vindt het een fascinerende paradox van het Koninkrijk: Door het goede te doen, stel je het kwade ten toon. 

Maar tegelijkertijd krijgt ieder die met het Koninkrijk een ander wil beschuldigen de wind van voren: Toen Jezus gevraagd werd om een beschuldiging uit te spreken over de vrouw die op overspel betrapt was gaf Hij het magistrale én mysterieuze antwoord: “Wie zonder zonde is werpe de eerste steen”

“Ik durf op het platteland niet hand in hand met mijn vriend te lopen”  vertelde vorige week een bekende van me. “Ook hier op de Lijnbaan (binnenstad Rotterdam) durf ik het niet meer.  Ik ben er boos om én eigenlijk schaam ik me ervoor dat ik het niet durf” Het gesprek ging voort over Marokkanen en christenen.  Z’n ouders hadden hem “Je bent door satan bezeten” toegeroepen en na een spuug en scheldpartij durft hij geen Marokkaan meer in de ogen te kijken. Vanmiddag zat ik even te googelen  over homo emancipatie, ik moet bekennen dat ik nog niet onder de indruk ben. Ik kom minister Plasterk erg vaak tegen, ook veel gedoe over christenen,  moslims en jongeren. Recent onderzoek van SCP vertelt mij een gemengd beeld. Ik lees de rapporten met in het achterhoofd: “Not in my backyard”: Op papier of van een afstandje zijn we tolerant. Maar zodra we in-real-life een ander ontmoeten die we niet begrijpen of die ons herinnert aan onze eigen angsten en demonen dan komt letterlijk het duveltje uit ons doosje.

Een collega van mij heeft, als atheïst, een paar jaar op Tholen gewoond. Een moeilijke omgeving voor hun gezin, de kids werden structureel gepest omdat ze “ongelovig” zijn. Toen hij een paar jaar later z’n nieuwe vriendin aan z’n zoontje voorstelde was de eerste vraag die de 10 jarige aan z’n aanstaande stiefmoeder stelde: “Ben jij een christen?” Pas toen ze zei “Nee, hoor. Ik geloof niet in God” mocht ze zijn stiefmoeder worden.

Twee verhalen in één week waarvan de tranen me in de ogen schoten. Woede, schaamte en verdriet strijden om de voorrang terwijl ik een goed glas whisky drink of een broodje weghap in de kantine. De gesprekken gingen voort, Jezus kwam ter sprake én dat ik Zijn leven onder andere zie als een uitnodiging tot overgave aan ieder ander.  Zoals gebruikelijk lopen de gesprekken daarna een andere kant op. Ooit keren ze wel weer terug tot die vreemde timmerman uit Nazareth.

Gister vertelde ik beide verhalen aan Diana, ze zei: “Het Koninkrijk is daar waar je zonder schaamte kunt laten zien wie je bent.” En daarmee zei ze zo ongeveer alles wat er valt te zeggen.

Miroslav Volf is onbetwist mijn favoriete hedendaagse theoloog. Het denken van menige theoloog/filosoof heeft me geraakt en gegrepen maar de enige die me aan het huilen krijgt is Miroslav. Vanaf Paulus via Augustinus, Luther en Hoekendijk tot aan Wright ben ik vaak geraakt. Slechts Johannes en Miroslav raken me dieper existentiëler.  Het evangelie van de geliefde discipel én exclusion and embrace raakten me als mokerslagen die liefdevol mijn ziel genezen.

Vandaag kreeg ik Onbelast van Miroslav in de bus als recensie exemplaar.  Het is een boek over geven en vergeven in een genadeloze cultuur. Miroslav schetst een vrijgevige God van een vrijgevig Koninkrijk.  Ik kan slechts zeggen: Kopen, lezen en huilen.

Sorry dat het al een aantal weken rustig is, doodstil zeg maar, op mijn blog. dat heeft niets te maken met gebrek aan inspiratie maar vooral met een vakantie, drukte op werk én het gezin van Loo dat de één na de ander geveld wordt door griep. En O ja, er was nog ene Shane Claiborne die langs kwam, een netwerk happening in R’dam, een kunst project plus wat artmeeetings, buurtpreventie team avonden, buurtbemiddeling en bij vrienden op bezoek. Zo stil is het dus niet in het Koninkrijk

Een poosje geleden vroeg iemand me hoe ik mijn Koninkrijk aan het bouwen was. Ik keek h’m glazig aan. Mijn Koninkrijk? Ik weet van God, Jezus en Gods Koninkrijk maar van mijn eigen koninkrijk had ik nog nooit gehoord. Het bleek te gaan over ons gezin. In zijn gedachtengang is het vooral het gezin met mij als man en hoofd daarvan: Zoals God zijn Koninkrijk bouwt wil God ook dat ik mijn koninkrijk bouw. (De rest van het gesprek zal ik jullie besparen, het was niet echt grappig)

Ook niet al te lang geleden hoorde ik een preek over het Koninkrijk, de voorganger sprak mooie woorden dat het Koninkrijk komt door dingen te doen! Om vervolgens dit uit te werken in het geven van de tienden aan de gemeente.

Deze zomer zat ik in een dienst van een recent gestichte gemeente in Amsterdam. Leuke mensen, goede sfeer en een preek met een mijns inziens  vrij zwakke hermeneutiek maar ach, de prediker stond zich er een beetje op voor dat ie geen theologische opleiding had. Het ging ook over het Koninkrijk maar er was totaal géén relatie tussen de mensen binnen in de dienst en de mensen buiten op de grachten.

In navolging van velen heeft Daniël recent het koninkrijk ontdekt, Boele is er ook helemaal wild van en zelfs Martijn en ik besteden er een heel hoofdstuk aan. Toch blijft het Koninkrijk een glibberig containerbegrip waarmee je naar hartelust kun jongeleren. Iedereen maakt er z’n eigen verhaaltje van.

Het Koninkrijk van God ontglipt ons steeds weer, denk je “iets”ervan te begrijpen dan geeft de bijbel opeens weer een nieuwe draai aan het Koninkrijk en moeten we weer opzoek. Stiekem vind ik dat wel leuke en spannende ervan. Daarom wil ik een serie posts schrijven over het Koninkrijk, niet zozeer een theologische serie maar een poging om een aantal keren “iets” van het Koninkrijk te herkennen in ons dagelijkse Nederlandse leven.

Ik ga er even vanuit dat God en het Koninkrijk onlosmakelijk bij elkaar horen en dat de bijbel als eerste het verhaal van Gods Koninkrijk is. Een verhaal waarin God de wereld op z’n kop zet, met als centrale figuur Jezus, om zo het Koninkrijk te laten komen. Daarom gebruik ik de nogal pretentieuze term “Revolutie van het Koninkrijk” en wil proberen in iedere post iets van die omkering/bekering/metanoia/revolutie te laten zien.

Op dit moment heb ik niets meer dan een stapeltje titels van blogposts met wat gedachten erbij, we zullen zien waar we de komende periode uitkomen.

- De hete brij van het Koninkrijk

- Het Koninkrijk als nieuwe vlag op de modderschuit

- De grote mannen en vrouwen van het Koninkrijk

- Kerkje spelen in het Koninkrijk

- Koninkrijk als einde van de christelijke organisaties

- De onvoltooide revolutie van het Koninkrijk

- Het lijk in de kast van het Koninkrijk

- Plan A was het Koninkrijk, de kerk plan B

- Gemeentestichting als hindernis voor het Koninkrijk

- Hoe mijn oma haar hart verloor aan het Koninkrijk

- Hoe het Koninkrijk de babyboomers bekeert

- Het Koninkrijk als passie van de 20ers

- Het Koninkrijk maakt alles alleen maar lastiger

- Het Koninkrijk als never ending story

- Het Koninkrijk smaakt naar chocolade

Barack Obama heeft de nobelprijs van de vrede gekregen terwijl de nominatie termijn sloot luttele dagen na zijn inauguratie. De man heeft nog “niks” gedaan en toch krijgt hij de meest prestigieuze prijs op aarde, waarom? Wat mij betreft omdat hij (al is het een vreemd amalgaan van American Dream met Jezus) in een verhaal van hoop leeft. Hij heeft laten zien, alleen al door een zwarte president te zijn, dat hij bereid is de eerste te zijn die toenadering zoekt, hij heeft als eerste z’n hand uitgestoken naar de rest van de wereld. En eigenlijk vindt ik het belangrijkst dat de droom verteld en geleefd wordt.  Dan zien we wel of het daadwerkelijk tot vrede leidt (ik ben niet zo’n optimist).  Zelfs al wordt het in de komende 4-8 jaar geen vrede in het Midden Oosten en ontwikkelt Iran toch echt een atoom wapen, er zijn stappen gezet naar gerechtigheid in hoop op vrede.

Recent had ik buurtbemiddelingszaak 112 in Dordrecht, een standaard geval waarbij irritatie en non communicatie resulteerden in burenruzie. Bijzonder was dat de klagende partij gedurende de overlast periode, lijsten bijhieldt waarop ze noteerde welke overlast en tot hoe laat en dat een aantal maanden lang. Ik heb de lijsten gezien, naar mijn idee overlast van het type “Tja mevrouw u woont in een flat en dat ruikt u de joint van de onderbuurman wel eens.” Eigenlijk zeurde de mevrouw gewoon. Maar het bemiddelingsgesprek was bijzonder: Met mislukte falikant, waarom? Omdat de klagende partij bleef hameren op de overlast en totaal niet bereid was om ook maar te zoeken naar een constructieve oplossing voor beide partijen. De klagende partij bleef de vicieuze cirkel van het conflict maar opbouwen. Alle trucs faalden, de klager zat vast in de klacht. Ik ging depri naar huis, vooral omdat de houding van de klagende partij zo pijnlijk was. We kunnen ervoor kiezen om in ons eigen egocentrisch verhaal te leven én we kunnen een verhaal leven waarbij we openstaan voor de ander.

Vroeger heb ik nog wel eens God vergeving gevraagd voor alle zonden die ik deed zonder dat ik het wist. Ik maakte me namelijk zorgen dat er s’nachts mogelijk onvergeven zonden zouden achterblijven. Daaracht zat een beeld van God die zonde lijstje bijhoudt; een soort hemelse boekhouder die iedere avond na mijn avondgebed de balans opmaakte. Toen ik van bemiddelingsgesprek 112 terugfietste moest ik aan die hemelse boekhouder denken. En ik realiseerde me dat God geen klager is en Jezus niet de procesbegeleider van een bemiddelingsgesprek tussen God en mensen. God weigerde in de vicieuze cirkel van vervreemding te stappen. Hij is een god van hoop en herstel die in Jezus dát verhaal van hoop tot léven gewekt heeft. Een verhaal van vrede dat de prijs van onze daden van navolging waard is.

De nobelprijs voor de vrede toont een enorme lijst met namen, van grootse mensen en organisaties (die ook soms hele foute dingen  gedaan hebben) die uiteindelijk ervoor kozen om de vicieuze cirkel van hopeloos geweld en egocentrisme te verbreken:  Door hun hart en hand uit te steken naar de ander. Eindeloos veel anderen hebben dat ook gedaan en stierven anoniem zonder ooit deze lauwerkrans te dragen.  Deze twee dingen horen bij elkaar, enerzijds de hoop en anderzijds de wanhoop. En midden in die chaos loopt dan Jezus rondt;  Ooit als jood in het romeinse rijk nu nog steeds in zijn navolgers:  Ieder die hand en hart uitsteekt naar zijn naaste.

Sam Lee, een migranten pastor uit Diemen, heeft een brandend hart voor de ondergedoken kerk die leeft in het “vrij” westen. Hier een video verslag van hem.

De afgelopen weken heb ik jullie lastig gevallen met een al maar langer wordende serie blogposts over weten, twijfel en geloven.  In deze post beloofde ik gedachten over geloven, weten en twijfel maar had nog geen idee waar ik uit zou komen. Toen ik met de eerste post echt klaar was bleek ik een gedachtenlijn geschetst te hebben waarin alle spreken over god menselijk en daarmee een afgodendienst was. Als we dit voor de eenvoud zien als een lijn met aan de rechter kant de orthodoxie en aan de linker kant de vrijzinnigheid dan blijkt Klaas Hendrikse  nogal links te zitten. Maar zitten Peter en Boele ergens in het midden? Stappen zij eerder van de gedachtelijn af dan Klaas ? Waar sta ik op de lijn? Heeft de gedachtenlijn recht van bestaan? In een volgende post heb ik even een uitstapje gemaakt naar de wetenschap omdat zowel orthodoxie als vrijzinnigheid forse uitspraken doen op basis van wetenschappelijke gegevens en conclusies daaruit. Maar “helaas” is het wel zo dat twijfel het hart is van de wetenschap; alle geloof dat zich baseert op wetenschap is gedoemd te twijfelen. In de post daarna ging het over de kathedraal zelf, Boele kwam tot het besef dat de kathedraal afgebroken moest worden omdat ze fout gebouwd was: Tot op het diepste niveau van zijn bestaan realiseerde hij zich dat de werkelijkheid en de kathedraal niet meer bij elkaar pasten en geheel terecht liet hij de kathedraal instorten. Ik blijf worstelen omdat ingestort of niet Boele blijft binnen de kaders van het menselijke denken. In de volgende post probeer ik de kathedraal te verlaten maar kom tot de conclusie dat mijn eigen traditie niet altijd behulpzaam is en ook een uitverkoop van het meubilair schiet niet echt op, ik blijf zitten met menselijk denken over die menselijke kathedraal waarin we iets over god willen zeggen.

Boele en Klaas hebben de kathedraal van het zeker weten verlaten zo zeggen ze helder,  ik geloof alleen niet dat ze de kathedraal van de mens verlaten hebben. Klaas is daar het meest helder in en uiteindelijk Boele, als ik hem goed begrijp ook. Ik geloof eerder dat ze de ene onleefbare kathedraal hebben vervangen door een nieuwe beter leefbare waarmee ze goed uit de voeten kunnen, eentje die voor hen  al zoekend zin geeft aan de weerbarstige werkelijkheid.  En ik ben het met hun op een hele serie punten eens dat de nieuwe kathedraal leefbaarder is.

Maar mijn worsteling blijft:  Het is afgodendienst in de zuiverste zin van het woord: Mensen die over god spreken, de predikant als heidense priester. Ook deze kathedraal is uiteindelijk onleefbaar. Of om het nog scherper te stellen, de mens als moordenaar van god volgens Nietzsche. Beroemd is de passage met gek met z’n lantaarn uit “de vrolijke wetenschap” die ons vertelt dat wíj god vermoord hebben, Het behoort tot de machtigste proza uit de menselijke geschiedenis maar ik weiger Nietzsche gelijk te geven.

Het bijzondere is dat Boele en Klaas ook weigeren Nietzsche gelijk te geven. Voor Nietsche is god dood, voor Klaas leeft hij in alle levenden die het lef hebben op weg te gaan en Boele ziet god als eerste in Jezus en vervolgens in al zijn volgelingen. Hierin hebben zowel Boele als Klaas een raak punt: Ze hebben een uitweg gevonden uit het dilemma dat tot Nietsche leidt. Maar, als ik beiden goed begrijp, blijven ze onderweg dé spelregel van de verlichting respecteren: De mens staat centraal.

En al lezend in het Boek kan ik uiteindelijk daar niet mee uit de voeten. Ik wil vasthouden aan het onmogelijke, het onbeschrijfelijke, het onbestaanbare:  De absoluut Andere kwam in Jezus. God brak in in onze menselijke wereld: God werd mens. Het verhaal van Paulus onderweg naar Damascus vind ik een fantastische analogie: Verblindend breekt Jezus ons menselijke denken open en laat ons ter aarde storten. Vervolgens kunnen we niet veel meer dan tastend onze weg gaan, gedompeld in een vertrouwend op de Geest die ogen opent.

Waarom wil ik geloven in de werkelijkheid van wat niet kan? Omdat het de enige manier is waarop ik chocola kan maken van dat vreemde verhaal in dat bijzondere boek. De tekst dwingt me er bijna toe. Het is voor mij de enige manier waarop ik een verhaal van hoop en gerechtigheid kan vinden in de bijbel. Het is ook een verhaal waarmee ik iets kan met die duizenden jaren van geloofs geschiedenis die mij zijn voorgegaan. Op die manier kan ik het Koninkrijk als werkelijkheid nu en in de toekomst kan zien. Het is een verhaal waarin het leven van de zwakke centraal staat, het is een verhaal dat verleidt tot een leven van geven en overgave. Het is een verhaal waarin het onmogelijke mogelijk is: De goddelijke inbraak.

Het is ook een verhaal dat voorbij de orthodoxe- en meer vrijzinnige kathedraal gaat, beiden verkruimelen onder het gewicht van het onmogelijke. Beide schema’s worden tentoon gesteld als idolen. Ik geloof dat zowel Klaas als Boele nog een stapje verder de postmoderniteit in kunnen: Het aanvaarden van het onmogelijke als mogelijk. De Gift, het Messiaanse verlangen én de passie voor de (bijbelse) tekst (Derrida), de irrationaliteit van het bijbelse narratief (Lyotard) én de bevestiging van Foucaults machts denken door de totale overgave van Jezus. Het is slecht een korte lijst aan leerzame gedachten uit een verdergaand postmodern denken.

Ik geloof een verhaal, geen dogmatisch systeem. Ik geloof dat  God een persoon is en geen idee, hij is mens en toont zich in mensen. God ís én tegelijkertijd is Hij er alleen in mensen en relaties. Die paradox leidt zeker tot een leven lang zoeken en worstelen. Geen twijfel in rationele zin maar een levenslang verlangen én een levenslange verwondering. En, ja zeker, je ontdekt het pas als je op weg gaat: God gaat namelijk met mensen om.  Het is ook een verhaal waar geloven en weten niet meer tegenover elkaar staan, het is een verhaal van verlangen en verwonderen.

En zo gooi ik elementen van Klaas, Boele én Andries in één labyrint waarvan we nooit het einde zullen bereiken. Ik wil niet op de gedachtelijn gaan staan die ik in mijn eerste post schetste (of dat gelukt is valt te bezien) De gedachtelijn zelf is onjuist, ze sluit de mogelijkheid van het onmogelijke uit. Daarmee doet ze volgens mij onrecht aan het verhaal van het Boek.  Maar als dat zo is dan raast een postmoderne beeldenstorm door beide kathedralen. Zowel de orthodoxe als de ‘vrijzinnige’ zouden beide wel eens kathedralen van de menselijke zekerheid kunnen zijn.  Het is een pijnlijke beeldenstorm die continue onze goden en kathedralen  deconstrueert en altijd  eindigt in de zachte avond koelte: “Adam, waar ben je?”.

Voor een meerjarig schrijf project ben ik me nu aan het verdiepen in ongedocumenteerden, mensen handel, asiel zoekers, IND etc. etc. Zo las ik  op een website onderstaande tekst. 

Voor een goed verhaal dienen de personages een interne spanning te hebben, lees onderstaande tekst , probeer te reconstrueren wat er gebeurd is en voel de spanning  en de blunders van de mensen die in deze tekst een rol spelen. Proef ook de extreme spanning als (on)recht en mensen omschreven worden in juridische termen in een gebroken poging om recht te doen.

Eiser stelt dat er sprake is van bijzondere feiten en omstandigheden op grond waarvan verweerder tot opheffing van de ongewenstverklaring dient over te gaan. Uitzetting naar Iran leidt volgens eiser tot schending van artikel 3 EVRM. Eiser is in Iran ter dood veroordeeld wegens homoseksuele activiteiten. Verweerder heeft eiser ongewenst verklaard wegens veroordeling tot een gevangenisstraf van vier maanden. De rechtbank overweegt dat eiser sinds 1999 in Nederland verblijft. Zijn bezwaarschrift is door toedoen van VluchtelingenWerk te laat ingediend, waardoor hij is gedupeerd. VluchtelingenWerk neemt verantwoordelijk hiervoor. Dit blijkt uit een brief van 16 maart 2000. Gelet op verklaringen van eiser zelf, de gemachtigde van eiser en de door eiser overlegde vonnissen van de Iraanse rechtbank, acht de rechtbank voldoende aannemelijk dat er sprake is van homoseksualiteit. Bij de eerste asielaanvraag heeft geen nader gehoor plaatsgevonden en deze is vervolgens zonder rechtelijke toets verlopen. Onderzoek naar de vraag of de vriend van eiser is geëxecuteerd, heeft niet plaatsgevonden, terwijl voor verweerder die bewijstechnisch immer als de sterkere partij kan worden aangemerkt, in de rede had gelegen om dit te onderzoeken. Uit verklaringen van de pastoor blijkt dat eiser bekeerd is tot het christendom. De rechtbank verwijst naar de zaak Bahaddar (EHRM 19 februari 1998, JV 1998/45). Gelet op de feiten van deze zaak, tezamen en in onderling verband gezien, en op het absolute karakter van artikel 3 EVRM, heeft verweerder onvoldoende onderzocht of sprake is van bijzondere omstandigheden, die opheffing van de ongewenstverklaring rechtvaardigen, alsook onvoldoende gemotiveerd waarom van dergelijke omstandigheden geen sprake is. Beroep gegrond, vovo toegewezen. 

(vluchtweb week 37 rechtbank Utrecht AWB 08/31993 en 08/31995, 8.5.09)