Postgereformeerd

Boele heeft een actie van een jaar (of wat?) geleden een serieus vervolg gegeven: Als ondersteuning van SeriousRequest is er nu dan SeriousChurch.

De term SeriousChurch bleef natuurlijk even hangen. Serieuze kerk… wie neemt de kerk nog serieus? Volgens mij de meeste luisteraars van 3FMseriousrequest in iedergeval niet. De kerk valt ook nauwelijks serieus te nemen, ze doet namelijk nauwelijks waarvoor zij op deze aarde gekomen is.

Met kerst vieren we de geboorte van een joodse baby 2000 jaar geleden, ik en de christelijk kerk met mij gelooft dat die baby ertoe doet. Hij was/is hoofdrolspeler in een goddelijk drama. Een hoofdrolspeler die z’n publiek vraagt mee te doen aan een herschepping van ons leven en onze wereld.

Volgens mij doen de kerken dat nauwelijks: Als gemeenschap iets bijdragen aan herschepping “het weer goed maken”. Laten we eens simpel beginnen:  Ik denk dat het zou goed zijn als een kerk zou toezeggen om structureel iets bij te dragen aan hun omgeving. Bijv. een paar buurtbemiddelaars,  buurtpreventieteamleden, straatcoaches en buddies aan de gemeente. Koffieschenkers aan de bejaardentehuizen, aanwezigen bij diensten in de gevangenis etc. etc. etc. Benader die inzet dan net zo serieus als je kringleiders, worshipleiders en oudsten én zet daarom dan tegenover elke interne functie een externe. Hiermee suggereer ik dat we het kerkelijk kader moeten halveren en de vrijgekomen plaatsen invullen met bovengenoemde functies.

 Ik realiseer me dat dit een totaal herontwerp van ons kerkelijk leven vraagt. Dat is een pijnlijke klus maar ook een noodzakelijke. Op dit moment wordt de kerk niet serieus genomen door de Nederlandse maatschappij. En ik geloof dat dit terecht is. We gedragen ons alsof NL er niet toe doet, onze kerken zijn vooral met zichzelf bezig. Verder lees ik de woorden van Jezus en zie ik zijn daden: Een wonderlijk leven met goede wijn, vele genezingen, met glazen water, veel extra werk, korte nachten en uiteindelijk een gruwelijk dood. Dit heftige en korte leven daagt mij uit, verleidt mij tot navolging. Ik, en menige kerk die ik ken met mij, zetten Jezus regelmatig voor paal met een ongeloofwaardig leven dat niemand serieus neemt behalve wijzelf.  Wij missen dan het doel, zondigen dus, en verzuipen in het moeras van christelijk egoïsme: Eén van de meest zuivere vloeken die ik ken.

Volgens mij legt Jezus bij ons als individuen én als gemeenschappen(kerken) een serieuze vraag neer:  ” Ik heb “knocking on heavens door” gehoord. Ik kén “What have we done?”. Ik voel de pijn, de woede en het verdriet dat door de eeuwen heen in de muziek heeft geklonken. Kom je mee, laat je mij hoop aan jou geven? Dan gaan we iets goeds doen. Ik ben bezig met een heel serieus Koninkrijk: Wil je jezelf geven aan een ander?”